За едно деноноќие, во два града на спротивни краеви од земјата, полицијата приведе двајца мажи по иста пријава: физички напад врз сопствениот син. Едниот има 54 години и живее во струмичко село. Другиот има 55 и е од Крива Паланка. Синовите се возрасни луѓе, не деца – оној во Струмица има 26 години.

Хронологијата е сува како записник. На 4 август околу 21:27 часот полицијата во Крива Паланка го лишила од слобода Б.Р. (55) откако физички го нападнал синот. Помалку од пет часа подоцна, на 5 август во 01:30 часот, службеници од СВР Струмица го привеле 54-годишникот. И во двата случаја е известен јавен обвинител, и во двата ќе следува пријава по документирањето.

Тоа е сето што институциите го соопштија. Иницијали, години, часови, ветување дека документацијата ќе биде завршена. Она што недостига е поважно од она што го има.

Што се случува откако камерата се исклучи

Никаде во соопштенијата не пишува зошто дошло до нападите, дали има претходни пријави против истите лица, ниту дали некој веќе бил во системот за заштита од семејно насилство. Задржување во полициска станица не е решение – тоа е пауза. По неа човекот се враќа во истата куќа, кон истото семејство, со истата динамика која довела до повикот на 192.

Семејното насилство во Македонија ретко се случува еднаш. Тоа што двајца мажи во иста ноќ, во две различни општини, се нашле пред полиција поради ист вид дело, не е случајност – тоа е пресек низ нешто што трае и меѓу двата повика.

Прашањето кое никој од институциите не го отвора е едноставно: колку од овие случаи завршуваат со реална заштита на жртвата, а колку со пријава која потоа тивко се губи низ судските рокови? Бројката на приведени е лесна за соопштување. Бројката на семејства во кои насилството престанало по интервенцијата – таа никогаш не се објавува.

Двајца мажи се задржани. Двајца синови се вратиле дома. Што ќе се случи следната ноќ во тие две куќи, никој не соопштува – бидејќи никој не следи.