Двапати ја стопираше работата поради пари: Сибиља за индустријата што бара никој да не биде незаменлив

Кога ќе ѝ кажат дека е најважната шпанска дизајнерка по Баленсијага, Сибиља Сорондо одговара со реченица што ја кажува целата: „Голем комплимент е и веројатно ми е преголем.” Прв инстинкт е да помислиш дека е лажна скромност. По неколку минути станува јасно дека проблемот е друг – таа едноставно не знае да зборува за својата работа во еднина. Наместо „јас”, постојано вели „ние”.

Носителка на Националната награда за мода од 2015 година, Сибиља сега има изложба во Галеријата „Плаза дел Гато” во Мадрид, отворена до 19 септември 2026. Не е изложба на облека, туку на фотографии – и тоа е свесен потег, бидејќи многу нејзини парчиња никогаш не биле фотографирани во своето време и едноставно исчезнале. Она што преживеало, преживеало преку слика. Кустоска е Агустина Ковиан, нејзината, како што вели, сестра по душа, која морала да земе дистанца за да го сумира еден опус што авторката сама не може да го гледа одвон.

Сибиља беше лицето на креативното вриење на Мадрид во осумдесеттите. Нејзините први креации ги фотографираа Мигел Ориола и Пепе Ламарка во црно-бело, каде манекенките изгледаа како суштества во движење. Кон крајот на осумдесеттите, во соработка со Хуан Гати и Хавиер Ваљонрат, естетиката ѝ се смени – повеќе фантазија, повеќе боја, нови форми за женското тело што Шпанија дотогаш не ги гледала. Ваљонрат го кажува тоа од своја страна: соработувал со Џон Галијано и Кристијан Лакроа и создал памтливи слики, но оние со Сибиља, вели, имаат најизразен карактер на единственост.

„Јас сум производ на една епоха на оваа земја”, вели дизајнерката. Тоа е скромна реченица која всушност е точна анализа – нејзиниот успех во Италија и Јапонија не беше индивидуален подвиг, туку излез на цела генерација што истовремено се разбуди.

Најинтересниот дел од интервјуто не е за минатото. Сибиља двапати морала да ја стопира работата поради финансиски проблеми, и токму затоа нејзината дијагноза за модната индустрија денес нема ниту трошка носталгија: „Не остануваат многу марки каде дизајнерот е сопственик и може да носи важни одлуки. Се бара никој никогаш да не биде незаменлив, а тоа често прави марките да ја губат личноста.” Прочитајте ја таа реченица уште еднаш и заменете го зборот „марка” со која било индустрија што ја познавате.

Има и вест што ѝ причинила поголема радост од тоа што облекувала актерки и пејачки: дека Jocomomola, нејзината помлада линија од деведесеттите, денес се препродава на апликации за половна облека. „Сфаќам дека, спротивно на она што се мисли, младите ценат добар крој, се возбудуваат од ткаенините и боите, ја ценат ракотворбата и она што излегува од вообичаеното. Има модна култура и љубопитност.” Значи парче од деведесеттите повторно се плаќа – не поради маркетинг, туку затоа што опстанало.

За вештачката интелигенција има став што е неочекувано прецизен за некој од нејзината генерација: моделите на машинско учење се развиваат само од предмети и идеи што веќе постојат. Ако сакаме да правиме нешто навистина ново, вели, треба да го вежбаме тоа „да бидеме луѓе” – да излеземе да бараме нови импулси, од оние што ти ги дава само вистинскиот живот и погледот на другиот.

Галеријата, што ја кооснова со архитектот Андрес Сера, постои за да им даде видливост на уметници што не го добиле признанието што го заслужуваат. Тешко е да не се забележи дека тоа сега важи и за самата неа.