Снимките што вечерва кружеа од експресниот пат Штип – Кочани изгледаа како кадар од катастрофичен филм: коловоз обвиен во пламен од двете страни, возила што поминуваат низ огнен коридор. Реалноста беше поедноставна и потажна – горело стрниште покрај патот.

Од Дирекцијата за заштита и спасување потврдија дека пожарот е целосно изгаснат. Огнот се запалил на стрниште во непосредна близина на патниот правец, а потоа се проширил и од двете страни. Сообраќајот некое време бил во прекин, а надлежните ги повикаа возачите да го избегнуваат овој правец и да користат околни локални патишта додека трае интервенцијата.

Она што конечно го изгасна огнот не беше ниту авион, ниту хеликоптер, ниту дополнителна екипа. Заврна дожд. Од ДЗС отворено велат дека дождот им дошол напомош и го забрзал гаснењето. Тоа е реченица што вреди да се прочита двапати – во една држава каде цело лето горат шуми, најефикасната противпожарна мерка на овој патен правец беше временска прилика.

Стрништето не се пали само

Палењето на стрништа по жетва е практика стара колку и земјоделството кај нас, и е забранета со закон од причина што сега ја гледаме на видео. Сув август, високи температури, ветер и запален остаток од пченица покрај магистрала – тоа не е несреќен случај, тоа е предвидлив исход. Секоја година истиот сценарио, секоја година истите снимки, и секоја година истото прашање: колку прекршочни пријави се поднесени за палење стрниште, и колку од нив завршиле со наплатена казна?

Експресниот пат Штип – Кочани не е споредна улица. Тоа е главна врска на Источниот регион, по неа секојдневно минуваат стотици возила. Прекинот на сообраќајот поради оган на неколку метри од коловозот значи дека еден запален остаток од нива за момент ја пресече комуникацијата меѓу два града.

Вечерва завршило добро – без повредени, без изгорени возила, со изгаснат пожар. Но да се потпираш на дожд како на противпожарна стратегија не е план. Тоа е среќа. А среќата, за разлика од инспекцијата, не се планира во буџет.