Куќата е во Перлора, општина Карењо, на астурискиот брег на север од Шпанија. Купена е во 2019 и целосно преправена. Две ката, четири спални, градина. Сопственичка е позната шпанска актерка родена во тој крај, а куќата е нејзиното враќање дома – не како гест, туку како адреса каде се оди кога Мадрид ќе стане премногу.

Она што ја прави вредна за разгледување не е квадратурата. Тоа е дека речиси секоја одлука во неа може да се повтори во стан од шеесет квадрати, без ремонт и без архитект.

Основата е неутрална и тоа е целата тајна. Бело, крем, песочно. Не затоа што е модерно, туку затоа што на север светлината е кратка и секој темен ѕид ја јаде. Врз таа основа доаѓаат природните материјали – ратан, врба, јута – кои носат топлина што белата боја сама по себе ја нема.

Дневната соба е отворена кон трпезаријата, но визуелно поделена. Има голем аголен кауч во крем тон со едноставни линии, тепих што ја црта границата меѓу двете зони, и лампа со лак што се наведнува над едниот крај на каучот. Најпаметниот детал е големото тркалезно огледало со златна рамка, поставено така што ја враќа светлината од прозорецот и ја вовлекува градината внатре. Стар трик, но функционира секаде.

Во трпезаријата масата е со стаклена плоча и нозе од даб поставени во форма на Х. Стаклото не е естетика, туку пресметка – пропушта светлина и не ја сече собата на два дела. Столиците се тапацирани во букле, а над масата виси голем полилеј од природни монистра, рачна изработка.

Кујната е местото каде идејата е најчиста. Мат бели елементи без рачки, работна површина од дрво, и еден ѕид обложен со дрвена облога со видлива шара. Прозорците се големи и бели, и наместо да се третираат како отвор, се третираат како рамка – надворешниот пејзаж е слика на ѕидот, бесплатна и различна секој месец.

Спалната има мансарден таван со видливи греди. Плакарите одат од под до таван, бели, со темни рачки за контраст. На дното од креветот има клупа со метална конструкција и плетено ратан седиште, преку која е префрлено ќебе во сурова боја. Малку предмети, сите со текстура.

Собата на ќерката оди во друга насока – бохо, помлада, со изгребано бело узглавје од летвички и перници во ментено зелено со геометриски вез што ја носат целата боја во просторот. Огледалото во целосна висина со рамка во скршено бело служи двојно: за фотографии и за да ја отвори собата.

Најдобриот дел од куќата, според самата сопственичка, е терасата. Застаклена е, што значи дека се користи преку целата година, а не три месеци како кај нас. Поделена е на две: седечка зона со кубни фотелји од јаже и перници во бои на глина и сиво, врз килим во стилот на ќилим, и трпезариска зона со маса од бел алуминиум и калено стакло.

Тука се гледа најјасно логиката на целата куќа – студениот материјал секогаш се балансира со топол. Метал со текстил, стакло со јута, алуминиум со фенери од ратан. Ако тоа не се направи, просторот изгледа како чекална.

Кај нас терасата се затвора со ПВЦ и се полни со фрижидер, велосипед и кутии. Разликата не е во парите – разликата е во тоа дали просторот е одлучен однапред или се полни со она што нема каде на друго место. Пет мебелни парчиња и еден килим се повеќе од доволно; проблемот е што прво треба да се испразни.