Стан од над 200 квадрати во најскапиот дел на Мадрид, целосно преуреден, а највпечатливото нешто во него не е ниту еден предмет. Тоа е материјал – светол даб, што се повторува од влезот до последната спална и ја држи целата куќа заедно без да се наметне.

Проектот го води студиото Haruti Interiorismo, а зад него стои Марија Семан Харутинијан. Нејзината реченица за дрвото е најдобриот опис на целата работа: „Дрвото има таа тивка способност да ја трансформира куќата без да се наметне.“ И втората, што е практична поука: „Клучот е да се комбинира со други материјали, бои и текстури.“

Она што вреди да се копира не е мебелот, туку одлуката што ја донеле пред мебелот. Не срушиле сè. Оригиналните прозорци останаа. Подното греење остана. Климатизацијата остана. Обновено е она што не работи, не она што изгледа старо. Тоа е единствената реновација што кај нас никој не ја прави, затоа што „ако веќе почнуваме, да направиме сè“ – реченица што ги удвојува трошоците и ретко ја подобрува куќата.

Палетата е стеснета намерно: скршено бело, песочни тонови, природни текстили. Материјалите се неколку и се повторуваат – мермер Calacatta Viola, ленен ѕиден облог, рачно изработена керамика и ребресто стакло во црни рамки. Секој од нив се појавува во повеќе простории, што е причината зошто станот делува како една целина, а не како серија соби направени во различни години.

Дневната ги задржа класичните молдинзи, но тие се вградени тивко, без да ја претворат просторијата во сцена. Каминот е со чисти линии и дрвена основа, и токму тој е точката на која окото застанува. Во трпезаријата има заоблена дрвена маса и под во рибја коска, со вградено осветлување – комбинација што кај нас се смета за „стара“, а во оваа куќа изгледа како одлука, не како наследство.

Мултифункционалната соба е местото каде идејата е најупотреблива за помал стан. Континуиран дрвен елемент носи и плакари, и работен стол, и полици – едно столарско решение наместо три купени парчиња. Од дневниот дел ја одвојуваат врати со стаклени табли во црни рамки, што пропуштаат светлина а сепак затвораат простор. Тоа е точно спротивното од отворен план во кој ништо не може да се затвори кога некој работи.

Библиотеката е изведена како мрежа врз целиот ѕид, со заоблен мебел и меки текстили пред неа. Кујната е сведена на две работни површини, а постојните елементи се адаптирани и вградени наместо фрлени. На влезот има дрвена конзола со мермерна плоча, ленен облог под неа, цевкасти аплики од двете страни и огледало со неправилна форма – четири предмети што прават влез, наместо десет што прават хаос.

Гостинската бања е најсмелиот дел: текстилен облог со текстура, цилиндричен умивалник на постамент со подни батерии, дрвени акценти, црни детали и дрвени летви што се качуваат по таванот. Главната бања оди во спротивна насока – дрвен елемент за топлина и рачно изработена керамика на ѕидот, со минимален број материјали.

Спалните ја покажуваат разликата меѓу нарачано и купено. Главната е во јапандски дух, со проѕирни завеси што ја филтрираат светлината и плакари по мерка. Втората има узглавје од дрво и текстил со вметнат мермер Calacatta Viola и висечки ноќни масички со вградено светло. Детската има кревет на подиум со вграден простор за складирање. Гостинската – органска форма на креветот и вертикално узглавје од текстил и дрво.

Харутинијан вели дека секоја просторија е дизајнирана според потребите на станарите, но со заеднички јазик низ целиот стан. И дека процесот секогаш почнува со табла со материјали, каде се тестираат комбинации додека не се најде вистинската. Тоа е чекор што кај нас редовно се прескокнува – се купува плочка, па се бара што одговара на неа, па се купува уште една, и на крајот куќата изгледа како список од купувања, а не како одлука.