Изабел Сава имала деветнаесет години и починала на 17 август, во сон, од срцев застој. Веста излезе во јавност дури овие денови. Екипите на итната помош дошле во домот и се обиделе да ја оживеат, но не успеале. Британскиот таеквондо е во жалост затоа што губи една од своите најголеми надежи; поточно е да се каже дека едно семејство остана без ќерка на возраст кога никој не размислува за срце.

Таа тренирала таеквондо од дете и на овој спорт му дала повеќе од една деценија. Во 2022 година освоила сребрен медал на Светското првенство во таеквондо, одржано во Холандија. Тоа не е медал што се добива случајно на деветнаесет години – тоа е резултат по кој федерациите почнуваат да пишуваат долгорочни планови околу едно име. Освен црниот појас, стигнала и до втор дан.

Нејзиниот однос со спортот не застанал на натпреварите. Со текот на годините почнала и да суди на разни првенства, значи останала внатре и кога не се борела. Тоа е поинаква работа од амбицијата за медал: тоа е човек што сака дисциплината сама по себе, а не само подиумот.

Надвор од татамито градела втор живот. Студирала право на Queen Mary University of London и требало да ја запише втората година. Сакала да стане адвокатка, учествувала во студентски друштва и соработувала со блогот на центарот за правна помош. Значи: тренинзи, судење, испити и правна пракса – сето тоа истовремено, на возраст кога повеќето уште бираат насока.

Пријателка на нејзините родители покрена кампања за собирање средства за трошоците околу погребот. Тој детал кажува нешто што не се пишува во соопштенијата: една спортистка со светски медал не значи и семејство што може да поднесе неочекуван удар. Наградите за таеквондо не се исти како во тенис или фудбал, а сметките доаѓаат исто.

Срцев застој во сон, на деветнаесет години, кај врвно тренирана спортистка. Тоа е реченица што секој родител би сакал да не постои. И е реченица што ја руши најудобната претпоставка на спортот – дека телото што издржува десет години тренинг е телото на кое најмалку треба да му се гледа срцето.