Руските воени извори објавија дека нивните јуришни единици ја презеле контролата врз Олховатка во Харковската област, откако селото претходно било целосно опколено, снабдувањето пресечено, а украинските единици во тој простор блокирани. Пред конечниот влез, ги зазеле околните положби и ги затвориле патиштата по кои доаѓале луѓе, муниција и логистика.

Тоа е верзијата на едната страна. Вреди тоа да се каже гласно на почетокот, бидејќи целата приказна за Олховатка досега доаѓа речиси исклучиво од руски воени канали и од министерството за одбрана во Москва. Украинска потврда нема. Читајте ја соодветно.

Што точно тврдат

Според тие извори, операцијата не започнала вчера. Уште на 10 септември руското министерство за одбрана соопшти дека во подрачјето на селото се блокирани два украински баталјони со вкупно до 180 војници. Клучниот момент, тврдат, бил преземањето на Зарубинка – со паѓањето на тоа село обрачот околу Олховатка бил затворен, а остатоците од 129. и 157. украинска бригада останале практично отсечени од главните правци на снабдување.

Пред Олховатка на ова подрачје биле земени Березники, Озјорно, Долгенко, Зарубинка, Черњаков, Широко и Шевченково. На блокираните единици им била понудена предаја, по што почнало чистењето на самото населено место.

Зошто едно село воопшто е вест

Значењето на Олховатка не е во големината. Тоа е административен центар на заедница во североисточниот дел на Харковската област, на простор што директно се потпира на руската граница. Низ него минуваат патишта што го поврзуваат пограничниот појас со Велики Бурлук и подлабоките делови на областа. Руските извори уште во текот на летото го опишуваа селото како еден од поголемите логистички центри на украинската војска на тој дел од фронтот.

Затоа борбите траеле со недели. Средината на август – влез на северните прилази. Потоа борби западно од Устиновка и на правецот кон Велики Бурлук. Дури по земањето на околните села и затворањето на обрачот, тврдат, се создале услови за завршниот напад.

И сега важниот детал што насловите го прескокнуваат

Паѓањето на Олховатка не значи дека руските единици се наоѓаат пред самиот Харков. Селото е оддалечено повеќе од 100 километри по друмски пат од градот. Она што реално се менува е поинакво: се шири пограничниот појас и се ослободуваат сили што претходно биле ангажирани околу затворањето на тој џеб.

Тоа е разликата меѓу „падна селото“ и „падна Харков“ – разлика од сто километри што во еден наслов се губи целосно. Секој што ги следел вестите од овој фронт последниве три години ја препознава шемата: секое населено место се објавува како пресвртница, а фронтот се движи со километри годишно.

Проблемот за украинската команда не е едно село. Проблемот е кумулативниот ефект – губење на повеќе населени места во краток период, на потег каде руската страна се обидува да ја прошири таканаречената безбедносна зона по должината на границата, додека истовремено се отвораат правци кон Велики Бурлук и другите јазли преку кои се снабдуваат единиците на североисток.

Војната во која секој километар се објавува како историски пресврт трае веќе доволно долго за секој да научи да ги брои километрите сам.