Десет минути трчање со брзина од три до шест километри на час. Тоа е сè. Толку било доволно учесниците во едно истражување на Универзитетот Цукуба во Јапонија да се чувствуваат подобро и да решаваат тест за внимание побрзо отколку пред трчањето.

Три до шест километри на час е брзина на одење. Истражувачите намерно не барале никој да заврши исцрпен ниту да го подобри своето време. Сакале да видат што се случува по кратка и лесна активност – од оној вид што повеќето луѓе го отфрлаат како премал за да се брои како вежбање.

Тест во кој мозокот се мачи

Учесниците трчале на лента со многу низок интензитет десет минути. Пред и по тоа одговарале како се чувствуваат и решавале Струп-тест – задача во која треба да одговориш на една информација додека друга те одвлекува. На пример, да кажеш со која боја е напишан зборот, додека самиот збор именува друга боја.

По трчањето, учесниците побрзо го решавале делот од тестот со спротивставени информации и пријавиле попријатно расположение. Истражувачите забележале и зголемена активност во некои зони на префронталниот кортекс – делот од мозокот што се вклучува кога треба да задржиш внимание без да се расфрлиш.

Има и еден детал што звучи како шега, но не е. Истражувачите го мереле вертикалното движење на главата при трчањето и откриле дека поголемото нишање се поврзува со поголемо подобрување на расположението. Што точно значи тоа – сè уште никој не знае, и не е техника што вреди да се имитира намерно.

Здравствен психолог: не ти треба час убивање

„Не ти требаат мачни тренинзи од еден час за да го активираш умот и да го подобриш емоционалното здравје“, вели здравствениот психолог Иго Фернандес Робајна, кој го коментираше истражувањето. Брзо одење или многу лесно трчање, според него, може да бидат начин да почнеш да се движиш без да си додадеш уште една тешка обврска.

Тој потсетува и на официјалната рамка: Светската здравствена организација препорачува возрасните да имаат меѓу 150 и 300 минути умерена физичка активност неделно. Но ако денес имаш само десет минути, почни од таму.

Она што истражувањето не го кажува

Вреди да се биде прецизен, бидејќи тука е местото каде што ваквите наоди најчесто се развлекуваат подалеку од она што го покажуваат. Експериментот тестирал трчање на лента, не одење. Дали брзото одење би дало ист ефект – не е споредено. Активноста во префронталниот кортекс е знак за нешто, не објаснување на сè, и самите истражувачи не тврдат дека знаат зошто учесниците се чувствувале подобро.

Она што останува е сепак употребливо. Десет минути престануваат да изгледаат „премалку“ кога ќе прекинат едно попладне поминато во столица. Можеби потоа ќе сакаш да продолжиш. Можеби тој ден ќе имаш само толку. Во двата случаја, си нашол простор да се движиш без да го чекаш совршениот момент – а чекањето на совршениот момент е најскапата навика во оваа приказна.