Педесет секунди на нозе, во преполн простор, со раце во џебови. Тоа е снимката што премиерот Христијан Мицкоски ја објави од Њујорк како доказ за разговор со американскиот државен секретар Марко Рубио. Прашањето што ја подели јавноста не е дали разговор имало – имало. Прашањето е како се именува тоа што се случи.

Од Владата тоа го опишаа како значајна потврда на стратешкото партнерство меѓу Македонија и САД и на континуираниот политички дијалог. Мицкоски на својот Фејсбук профил напиша дека во време на сериозни геополитички предизвици, силните партнерства и отворениот дијалог со стратешките сојузници имаат особено значење и дека Македонија ги застапува своите интереси „достоинствено и принципиелно“.

На објавеното видео, сепак, нема официјална сала, нема маса за разговори, нема државни знамиња ниту протоколарна поставеност. Просторот повеќе наликува на хотелски ходник отколку на сала за билатерална средба. Во позадина се појавува и амбасадорот Зоран Попов, во спортска облека.

Двете верзии на истата снимка

Од СДСМ реагираа со терминот „ходник дипломатија“, порачувајќи дека состаноци се водат во кабинет или во сала, со агенда и со записник. Критикуваа и на облеката на премиерот, на бројноста на делегацијата и на отсуството на официјално соопштение или потпишан документ. Од владејачката партија возвратија дека единствениот разговор што Рубио досега го имал е токму со Мицкоски и со министерот Тимчо Муцунски.

Следниот ден дојде и формалниот дел: официјална средба со заменик-државниот секретар Кристофер Ландау во Њујорк, со присуство и на помошник-државниот секретар за Европа. Таа средба има протокол, има состав и има соопштение. Она што се дискутира не е неа, туку зошто претходниот, неформалниот контакт беше претставен со тежина што ја нема.

Тоа е разликата што вреди да се задржи. Кратка размена на зборови со државен секретар не е ништо – тоа е контакт што многу држави би го сакале. Но кога се пакува како дипломатски настан од највисоко ниво, без ниту еден протоколарен податок, се постигнува спротивното од намереното: наместо да звучи силно, звучи како да требало да звучи силно.

Во истиот период, Стејт департментот го извести Конгресот дека пренасочува 52 милиони долари странско воено финансирање од Словачка, Македонија, Тунис и Ирак кон Панама, Перу, Еквадор и Колумбија. Средствата за овие четири земји не се укинати целосно, но делот што заминува е јасно пренаменет – и тоа кон регион на кој Вашингтон сега му дава приоритет. Тоа е бројка што се мери и проверува. Педесетте секунди во ходникот не се.