Претседателот на СДСМ и претседател на Националниот совет за евроинтеграции, Венко Филипче, ја искористи средбата со делегацијата на Сенатот на Француската Република во Собранието за да го каже она што опозицијата го повторува и дома: Владата ветила подобра преговарачка позиција и предвидлив процес, а видлив резултат нема.

„Ако оваа влада обезбеди подобри услови во преговорите или гаранција дека во иднина нема да бидеме повторно блокирани на евроинтегративниот пат, ние тоа ќе го поддржиме. Но се поставува прашањето што доколку нема и не се обезбедат гаранции, и докога ќе се обидуваат да се обезбедат некакви гаранции, затоа што времето поминува“, рече Филипче.

Како аргумент ги посочи земјите што се споменуваат со изгледен пат кон членство до крајот на мандатот на сегашната Европска комисија: Црна Гора, Албанија, Молдавија и Украина. Македонија ја нема меѓу нив. Филипче предупреди дека подолгото чекање отвора и прашање за местото на земјата во идното буџетирање на ЕУ, а евентуалните промени во претпристапната финансиска поддршка би можеле да бидат дополнителен ризик.

Потоа следуваше листата забелешки. Филипче рече дека особено го загрижува јавното мешање и притисокот на премиерот врз судството и обвинителството, како и недоволниот буџет за правосудството. Го спомна и медиумскиот плурализам: според него, околу 40% од медиумите во земјата се во сопственост на луѓе блиски до поранешниот унгарски премиер Виктор Орбан, а српски канали, вели, влегуваат преку српскиот Телеком со „незаконски добиена лиценца“ од независниот регулатор.

Ништо од ова не е ново за домашната публика. Ново е само тоа што е кажано пред странски гости, во деновите кога Владата бара ЕУ да посредува со Софија. Жалбата пред странците е омилен жанр на секоја опозиција, но тоа не ги прави прашањата помалку точни.

Филипче заврши со уверување дека СДСМ останува посветена на европскиот пат и со благодарност до Франција како „традиционален пријател“. Владата, пак, упорно бара гаранции пред следниот чекор. Ако и позицијата и опозицијата тврдат дека сакаат исто, прашањето за граѓаните е друго: кој ќе каже кога чекањето престанува да биде стратегија и станува изгубено време?