Kryetari i LSDM-së dhe kryetar i Këshillit Nacional për Eurointegrime, Venko Filipçe, e shfrytëzoi takimin me delegacionin e Senatit të Republikës Franceze në Kuvend për të thënë atë që opozita e përsërit edhe në vend: Qeveria premtoi pozicion më të mirë negociues dhe proces të parashikueshëm, ndërsa rezultat i dukshëm nuk ka.

„Nëse kjo qeveri siguron kushte më të mira në negociata ose garanci se në të ardhmen nuk do të bllokohemi përsëri në rrugën eurointegruese, ne këtë do ta mbështesim. Por shtrohet pyetja çfarë nëse nuk ka dhe nuk sigurohen garanci, dhe deri kur do të përpiqen të sigurojnë garanci të çfarëdoshme, sepse koha po kalon“, tha Filipçe.

Si argument i përmendi vendet që përmenden me rrugë të mundshme drejt anëtarësimit deri në fund të mandatit të Komisionit aktual Evropian: Malin e Zi, Shqipërinë, Moldavinë dhe Ukrainën. Maqedonia nuk është mes tyre. Filipçe paralajmëroi se pritja më e gjatë hap edhe pyetjen për vendin e shtetit në buxhetimin e ardhshëm të BE-së, ndërsa ndryshimet eventuale në mbështetjen financiare paraaderuese mund të jenë rrezik shtesë.

Pastaj pasoi lista e vërejtjeve. Filipçe tha se e shqetëson veçanërisht përzierja publike dhe presioni i kryeministrit ndaj gjyqësorit dhe prokurorisë, si dhe buxheti i pamjaftueshëm për drejtësinë. Përmendi edhe pluralizmin mediatik: sipas tij, rreth 40% e mediave në vend janë në pronësi të njerëzve të afërt me ish-kryeministrin hungarez Viktor Orban, ndërsa kanalet serbe, thotë ai, hyjnë përmes Telekomit serb me „licencë të fituar në mënyrë të paligjshme“ nga rregullatori i pavarur.

Asgjë nga këto nuk është e re për publikun vendas. E re është vetëm se u tha para mysafirëve të huaj, në ditët kur Qeveria kërkon që BE-ja të ndërmjetësojë me Sofjen. Ankesa para të huajve është zhanri i preferuar i çdo opozite, por kjo nuk i bën pyetjet më pak të sakta.

Filipçe përfundoi me siguri se LSDM-ja mbetet e përkushtuar ndaj rrugës evropiane dhe me falënderim për Francën si „mike tradicionale“. Qeveria, nga ana e saj, me këmbëngulje kërkon garanci para hapit të ardhshëm. Nëse edhe pushteti edhe opozita pohojnë se duan të njëjtën gjë, pyetja për qytetarët është tjetër: kush do të thotë kur pritja pushon së qeni strategji dhe bëhet kohë e humbur?