Шакира за раните што не исчезнуваат: професор по психологија објаснува зошто тагата и радоста можат да се чувствуваат истовремено

Шакира неодамна во интервју зборуваше за тоа како се кренала по тешкиот период зад неа – и за тоа дека среќата не мора да чека раните целосно да зараснат. Звучи како реченица за постер. За да се види дали е повеќе од тоа, нејзините зборови ги анализираше Алфредо Родригез Муњоз, професор по психологија на Универзитетот Комплутенсе во Мадрид.

Тагата и радоста не се исклучуваат. Првото што го нагласува професорот е дека човек може истовремено да чувствува тага поради загуба и радост или интерес за други работи во животот. Една емоција не ја брише другата. Ако денес се смееш, тоа не значи дека вчера не те болело.

Не мора сè да се реши за да се живее повторно. Во жалењето луѓето обично се менуваат меѓу два режима: контакт со загубата и внимание кон секојдневието. Желбата за живот најчесто се враќа додека човек полека се враќа на своите обврски и активности, а не откако болката ќе исчезне целосно.

Прифаќањето не е предавање. Да прифатиш значи да го признаеш она што го чувствуваш, без да се откажеш од секоја можност за промена. Според Родригез Муњоз, токму прифаќањето го олеснува барањето поддршка, грижата за себе и оддалечувањето од она што ти штети.

Растот по траума е можност, не обврска. Некои луѓе по тешко искуство доживуваат позитивни промени – психолозите тоа го викаат посттрауматски раст. Но професорот предупредува дека никој не мора да „израсне“ од својата болка. Индустријата за мотивациски цитати на ова обично заборава.

Вината кога уживаш. Ако се јави чувство на вина затоа што повторно ти е убаво, советот е таа да се признае и да се запраша: што мислам дека изневерувам? Уживањето не е доказ дека си заборавил.

Последната поука е можеби најтешка: среќата без притисок. Не да си наметнеш рок до кога треба да бидеш добро, туку да си дозволиш да уживаш кога можеш. Колкумина од нас пораснале со „не плачи, ќе помине“ – и никогаш не научиле дека може да помине и додека плачеш?