Куќата на Ичи Арагон во Мадрид: шест души, софи од втора рака и црно-бела фотографија на дедото Милики над портокалова маса

Домови на познати обично се гледаат како каталог: сè ново, сè скапо, ништо ваше. Куќата на Ичи Арагон во Мадрид е поинтересна од тоа, затоа што најважниот предмет во неа не е купен. Над масата за јадење виси црно-бела фотографија на нејзините баба и дедо Рита и Милики, дедото кој на Шпанија ѝ беше прочуен кловн, а куќата ја носи таа сцена како потпис.

Ичи е најстарата ќерка на шпанскиот шоумен Емилио Арагон и на Арука Фернандес Вега, а самата е претприемачка и мајка на четири деца: Мартин, Тео, Арука и Куба. Заедно со сопругот Уго Родригес де Прада, во јануари 2025 се преселиле во поголем дом, куќа на повеќе катови направена за шест души. Естетиката е индустриска, но топла, просторите се отворени и светли, а пејзажот однадвор е дел од внатрешноста. Кој живеел во шест души во стан знае дека ова не е детал за убавина, туку за преживување.

Влезот и скалите. Централната точка е предсобјето, од каде се влегува во сите простории и каде природната светлина го носи целиот настап. Дабовото дрво ја разбива студенината на челичната врата и чистите бели ѕидови, а скалите, изработени по мерка од микроцемент, стојат како скулптура. Првото правило на оваа куќа е контрастот: челик и микроцемент со топлината на дабот.

Портокаловата маса. Под фотографијата на Милики и Рита стои маса во крештечка портокалова боја со сјаен завршеток. Ова е второто правило: едно парче со силна боја е доволно за да ја разбие неутралната палета. Една маса вреди повеќе од десет украси, и тоа важи и за стан од 60 квадрати во Скопје.

Дневната соба. Просторот е во зен-стил и изгледа како засолниште. Голема лизгачка дрвена врата ја брише границата меѓу внатрешноста и градината, која така станува дел од декорот. Дизајнерските софи се спасени од продавница за половни предмети и тоа е третото правило: не мора сè да биде ново. Кај нас тоа е Бит пазар, а во Мадрид со тоа се фалат во списанија. Зад софите стои голема библиотека со наследени предмети, а во средината, како уметничко дело, винил од татко ѝ.

Спомените и катчињата. Четвртото правило гласи дека семејните фотографии, винилите и наследените предмети не треба да се кријат во кутија. Секој што порасна покрај дедовска слика на ѕидот го знае ова без интериерен дизајнер. Петтото е за оние заборавени агли: еден од нив тука го оживува ракета, за да ја расипе сериозноста на просторот. Шестото е можеби најскапото: свој простор. Ичи има своја соба само за неа, каде работа и одмор се едно.

Кујната е местото на собирање, градината е широка, а сето останато следи една нишка: архитектура и луксуз, но приспособени на секојдневието на четири деца. Со нејзиниот буџет не може да се натпреварува секој. Со идејата дека домот треба да покаже кои сте, а не што сте купиле, може.