Америка го направи тоа. Без објава на војна, без резолуција на ОН, без ништо – едноставно ја блокираше целата иранска крајбрежна линија. Од 16 часот, американската морнарица стои пред Хормушкиот Теснец како ѕид, а низ него дневно минуваат околу 2 милиони барели нафта. Знаете што значи тоа за светската економија? Нафтата веќе ја помина границата од 102 долари за барел.

Иранската Револуционерна гарда не остана должна. „Секој брод што ги блокира нашите пристаништа ќе заврши на морското дно” – порачаа од Техеран. Дали блефираат? Можеби. Ама кога некој ти го затвори единствениот излез кон светот, реториката е најмалиот проблем.

НАТО рече – не, благодарам

И тука работите стануваат интересни. НАТО членките одбија да учествуваат во блокадата. Британија не сака да се вовлече. ЕУ ги преиспитува стратешките цели на целата операција. Значи, Вашингтон сам во ова – а претендира дека го брани „меѓународниот ред”. Кој меѓународен ред, кога ниту сојузниците не се согласуваат?

Пекинг не молчи

Кина ја нарече блокадата „спротивна на интересите на меѓународната заедница”. И не грешат – кога една земја одлучува да го контролира протокот на нафта за цела планета, тоа не е безбедносна операција, тоа е економска војна. ЕУ веќе потрошила 22 милијарди евра повеќе за енергетски увоз. Дваесет и два милијарди. Тоа се болници, училишта, плати – испарени заради геополитички покер во кој Европа не е ни играч.

Дипломатијата на работ

Преговорите со Пакистан пропаднаа, но дипломатските канали формално остануваат отворени. Колку вредат отворени канали кога имаш разорувачи пред вратата? Од Техеран, пак, се потсмеваат на цените на горивото во самата Америка. Иронијата е дебела – блокираш туѓа нафта, а твоите граѓани плаќаат рекордни цени на пумпите.

На Балканот знаеме како изгледа кога големите сили одлучуваат што е „ред” а што не. Прашањето е само – дали овој пат ќе се запре пред работите излезат од контрола, или сме веќе предалеку?