Ndonjëherë një fjali e hedhur nga pas thotë më shumë se një samit i tërë. Në takimin BE - Ballkani Perëndimor në Tivat, ndërsa Vuçiqi u përgjigjej pyetjeve të gazetarëve, kryeministri çek Andrej Babish iu afrua nga pas, i tha diçka dhe i bëri të qeshin të gjithë të pranishmit: „Ç'kemi Aleksandër, po hyjmë?"

Skena është e vogël, por simbolika nuk është. Vuçiqi në atë moment pikërisht po numëronte me kë ishte takuar - me rumunin Raden, me çekun Babish, me sllovakun Fico, dhe paralajmëroi biseda me liderë nga Polonia, Irlanda, Holanda dhe kancelarin austriak. Një listë e tërë emrash të radhitur si trofe, e ndërprerë nga momenti i vërtetë, i papërgatitur - dikush që thjesht do të hyjë brenda sepse takimi po fillon.

Në samitin në Tivat u mblodhën emra të rëndë: presidentja e Komisionit Evropian Ursula fon der Lajen, presidenti i Këshillit Evropian Antonio Kosta, presidenti francez Makron, kancelari gjerman Merc. Ballkani Perëndimor dhe Brukseli sërish në të njëjtën tryezë, sërish me të njëjtat premtime për „perspektivë evropiane" që rajoni i dëgjon prej dekadash.

Dhe këtu është ajo që ia vlen të pyetet. Sa nga këto samite përfundojnë me një hap konkret, e sa me një foto-seancë dhe fjali për „të ardhme të përbashkët"? Ballkani qëndron te dera e BE-së kaq gjatë saqë tashmë i di përmendsh të gjitha kuadrot - shtrëngimet e duarve, fotografitë në grup, deklaratat se „përparimi është vërejtur". Babish të paktën ishte i sinqertë: e gjithë diplomacia në fund përmblidhet te kjo - a hyn në sallë apo qëndron jashtë dhe flet se si do të hysh.