Shtëpia e vet në Shkup po bëhet një ëndërr që, për gjithnjë e më shumë njerëz, mbetet vetëm kaq - ëndërr. Sipas të dhënave më të fundit të Bankës Popullore në të cilat thirret opozita Levica, çmimet e banesave në Shkup për një vit u ngjitën me 13,3 për qind. Rezultati është i parashikueshëm: gjithnjë e më shumë qytetarë largohen nga mundësia për të blerë banesën e vet dhe detyrohen të jetojnë me qira.

Shifra prej 13,3 për qind nuk është abstrakte - ajo është dallimi mes të mundesh dhe të mos mundesh të përballosh një shtëpi. Kur pagat rriten ngadalë, ndërsa banesat shpejt, matematika është e ashpër: çdo vit nevojiten gjithnjë e më shumë vite kursimi për të njëjtin metër katror. Ndërkohë, qiraja ha po ato para që duhej të bëheshin kapar për një banesë të vetën.

Nga Levica e quajnë dënim të qytetarëve me qiramarrje - dhe pavarësisht se kush e thotë, thelbi i problemit është real. Përballueshmëria e banimit nuk është çështje partiake; është një nga matësit më të drejtpërdrejtë se sa punon një ekonomi për njeriun e thjeshtë. Kur një familje e re nuk mund të imagjinojë një shtëpi të vetën, ajo nuk ikën vetëm nga banesat - ikën edhe nga ideja se ia vlen të mbetesh dhe të ndërtosh një jetë këtu.

Pyetja që rrallë merr përgjigje të vërtetë është çfarë bën shteti për këtë. Subvencione, banesa sociale, rregullim i tregut, kufizim i spekulimeve - mjetet ekzistojnë, por vullneti politik zakonisht arrin vetëm deri te njoftimet për shtyp. Ndërsa çmimet rriten dhe zgjidhjet mbeten në letër, të rinjtë e zgjidhin problemin në mënyrën e vet - me valixhe dhe biletë vajtjeje. Kjo është qiraja më e shtrenjtë që paguan shteti, vetëm se fatura vjen më vonë.