Üsküp'te kendi evin, gitgide daha çok insan için yalnızca bu olarak kalan bir hayale dönüşüyor - bir hayal. Muhalefetteki Levica'nın atıfta bulunduğu Ulusal Banka'nın en son verilerine göre, Üsküp'teki konut fiyatları bir yılda yüzde 13,3 sıçradı. Sonuç öngörülebilir: gitgide daha çok vatandaş kendi konutunu satın alma olanağından uzaklaşıyor ve kirada yaşamak zorunda kalıyor.

Yüzde 13,3'lük rakam soyut değil - bir evi karşılayabilmekle karşılayamamak arasındaki fark bu. Maaşlar yavaş, konutlar hızlı yükseldiğinde matematik acımasız oluyor: her yıl aynı metrekare için giderek daha fazla yıllık birikim gerekiyor. Bu arada kira, kendi konutun için peşinat olması gereken parayı yiyor.

Levica bunu vatandaşların kiracılığa mahkûm edilmesi olarak adlandırıyor - ve kim söylerse söylesin, sorunun özü gerçek. Konut erişilebilirliği partisel bir mesele değil; bir ekonominin sıradan insan için ne kadar işlediğinin en doğrudan ölçütlerinden biri. Genç bir aile kendi evini hayal edemediğinde, yalnızca konutlardan kaçmıyor - burada kalıp bir hayat kurmaya değeceği fikrinden de kaçıyor.

Nadiren gerçek yanıt bulan soru, devletin bu konuda ne yaptığı. Sübvansiyonlar, sosyal konutlar, piyasa düzenlemesi, spekülasyonun sınırlanması - araçlar var, ama siyasi irade genellikle yalnızca basın açıklamasına kadar ulaşıyor. Fiyatlar yükselir ve çözümler kâğıt üzerinde kalırken, gençler sorunu kendi yöntemleriyle çözüyor - bir bavul ve tek yön biletle. Bu, devletin ödediği en pahalı kira; yalnızca fatura sonra geliyor.