Pas çdo pengese administrative në qendrat e punës sociale qëndron një njeri konkret - shpesh një fëmijë me aftësi të kufizuara ose një njeri i moshuar - që mbetet pa atë që i takon sipas ligjit. Levica, duke iu referuar një gjetjeje të auditit, kërkon një auditim të qendrave të punës sociale, duke pohuar se qytetarët e cenueshëm janë „viktima të mosfunksionimit dhe mungesës së koordinimit mes institucioneve".

Gjetjet janë konkrete dhe të rënda. Në vend që qendrat vetë t'i sigurojnë dokumentet që i kanë organet e tjera shtetërore, ata i detyrojnë qytetarët të vrapojnë nga sporteli në sportel, me kosto shtesë dhe kohë të humbur - një „labirint administrativ" që shumëkush thjesht heq dorë ta kalojë. I njëjti problem përsëritet te shtesat për banim, kompensimet për aftësi të kufizuara dhe siguria sociale për të moshuarit.

Por pjesa më paradoksale është ku përfundojnë paratë. Për shkak të mungesës së shkëmbimit të të dhënave mes institucioneve, mjete shtetërore arrinin te njerëz që nuk i plotësojnë kushtet. Pa bashkëpunim me MPB-në, ndihmën minimale të garantuar e merrnin pronarë automjetesh që nuk do të duhej ta merrnin. Pa lidhje me fondin pensional, 190 përfitues merrnin njëkohësisht edhe ndihmë sociale edhe pension - pagesa të pabazuara prej 10,7 milionë denarësh.

Ja matematika brutale e një sistemi jofunksional: ndërsa një fëmijë me aftësi të kufizuara pret me muaj mendimin e një komisioni mjekësor, paratë rrjedhin pa pengesë atje ku nuk duhet. Kjo nuk është thjesht organizim i dobët - është një sistem që ndëshkon pikërisht ata që kanë më shumë nevojë, dhe shpërblen ata që dinë të rrëshqasin. Kush do të përgjigjet për ato 10,7 milionë, dhe më e rëndësishmja - kush do të përgjigjet për dinjitetin e humbur të njerëzve të lënë të enden nëpër labirint?