Зад секоја административна бариера во центрите за социјална работа стои конкретен човек – често дете со попреченост или стар човек – што останува без она што му припаѓа по закон. Левица, повикувајќи се на ревизорски наод, бара ревизија на центрите за социјална работа, тврдејќи дека ранливите граѓани се „жртви на нефункционалноста и нескоординираноста меѓу институциите”.

Наодите се конкретни и тешки. Наместо центрите сами да ги обезбедат документите што ги имаат другите државни органи, тие ги тераат граѓаните да трчаат од шалтер на шалтер, со дополнителни трошоци и изгубено време – „административен лавиринт” што многумина едноставно се откажуваат да го поминат. Истиот проблем се повторува кај додатоците за домување, надоместоците за попреченост и социјалната сигурност за стари лица.

Но најпарадоксалниот дел е каде завршуваат парите. Поради отсуство на размена на податоци меѓу институциите, државни средства стигнувале до луѓе што не исполнуваат услови. Без соработка со МВР, минимална гарантирана помош добивале сопственици на возила што не би требало да ја земаат. Без поврзување со пензискиот фонд, 190 корисници истовремено земале и социјална помош и пензија – неосновани исплати од 10,7 милиони денари.

Еве ја суровата математика на еден дисфункционален систем: додека дете со попреченост чека месеци на мислење од лекарска комисија, парите без проблем течат таму каде што не треба. Тоа не е само лоша организација – тоа е систем што ги казнува оние што најмногу му требаат, а наградува оние што умеат да се провлечат. Кој ќе одговара за 10,7-те милиони, и поважно – кој ќе одговара за изгубеното достоинство на луѓето оставени да талкаат низ лавиринтот?