Dita e tretë, asnjë anije nuk kaloi. Marina amerikane kontrollon totalisht Ngushticën e Hormuzit, dhe komandanti Brad Cooper pretendon se bllokada u "implementua plotësisht" brenda 36 orësh. Nëntë anije u kthyen prapa me urdhër. Portet iraniane janë paralizuara.

Diplomaci nëpërmjet ndërmjetësve

Pakistani u imponua si ndërmjetësi kryesor. Gjenerali Asim Munir udhëtoi në Teheran, dhe Trump njoftoi "zhvillime" brenda dy ditësh. Negociatat përdorin "strategji me dy shina" me përfshirjen e Egjiptit, Pakistanit, Arabisë Saudite dhe Turqisë. A është kjo diplomaci e vërtetë apo blerje kohe ndërsa mbajtëset e avionëve arrijnë?

Përforcim ushtarak

6.000 ushtarë tashmë në terren me mbajtësen "George H.W. Bush". 4.200 shtesë priten deri në fund të prillit. Planifikuesit amerikanë po shqyrtojnë operacione amfibe në territorin iranian. Kjo nuk duket më si bllokadë - duket si përgatitje.

Hija bërthamore

Drejtori i ANEB Rafael Grosi nuk ngurron: çdo marrëveshje paqeje pa verifikim "shumë të detajuar" të aktiviteteve bërthamore iraniane është "thjesht iluzion". Ndërkohë, Irani po gërmon hyrje drejt bazave nëntokësore të raketave gjatë armëpushimit. A beson vërtet dikush se kjo përfundon me shtrëngim duarsh?

Lëvizja e Kinës

Pekini hodhi poshtë akuzat për ndihmë ushtarake ndaj Iranit dhe paralajmëroi për "kundërmasa" ndaj tarifave shtesë amerikane. Trump, ndërkohë, pretendon se Kina është "shumë e lumtur" sepse bllokada mbetet e hapur për tregtinë globale. Midis rreshtave: kjo nuk ka të bëjë vetëm me Iranin. Ka të bëjë me atë se kush kontrollon ngushticën më të rëndësishme të naftës në planet.

Hezbollahu sinjalizon armëpushim të mundshëm në Liban. Thesari amerikan vendosi sanksione të reja. Dhe Hormuzi mbeti i mbyllur për anijet iraniane, i hapur për të gjithë të tjerët - të paktën për tani. Në Ballkan e dimë se "për tani" është fraza më e shkurtër para "jo më".