Skip to content

Irani ofroi paqe përmes Pakistanit, Trump u përgjigj me kërcënim: Do t'i bombardojmë deri në ferr - dhe kjo është sinjal, jo pyetje

1 min. lexim
Shpërndaj

Irani përmes Pakistanit dërgoi propozim paqeje. Donald Trump e refuzoi. Dhe shtoi, me dikcionin tipik: „A do të shkojmë atje dhe t'i bombardojmë deri në ferr, apo do të bëjmë një marrëveshje?" Kjo nuk është pyetje retorike - është sinjal. Kur Trump flet me zë të lartë për zgjidhjen ushtarake, kjo do të thotë se Shtëpia e Bardhë është afër zgjedhjes.

Konteksti: Pas dy muajsh lufte dhe armëpushimit të 8 prillit, kishte një rund bisedimesh të drejtpërdrejta mes Iranit dhe SHBA. Nuk pati sukses. Tani Teherani ofroi propozim të ri - me ndërmjetësim të Islamabadit. Trump deklaroi se Irani kërkon „gjëra me të cilat ai nuk mund të pajtohet". Ato „gjëra" - sipas burimit iranian, përmblidhen në: heqjen e sanksioneve, hapjen e Hormuzit, dhe garanci për mosndërhyrje.

Me fjalë të tjera, Irani kërkon atë që çdo shtet kërkon pas luftës - siguri, normalitet ekonomik, të drejtë për zgjedhjen e vet. Trump i quan ato tri pika „shumë". Kjo do të thotë se administrata nuk kërkon paqe, por kapitullim. Dhe kapitullimi nuk vjen në tryezë me ndërmjetësim të Pakistanit - vjen me edhe një operacion ushtarak.

Një element kuptimplotë në këtë rrëfim të ngatërruar është ajo që vetë Trump tha: „Irani bëri progres në bisedime, por ka ndarje të rëndësishme në lidership." Ky është gjuha diplomatike për: „E di se në Teheran ka çarje mes pragmatistëve që duan marrëveshje dhe linjadurave që e bllokojnë." Nëse një çarje e tillë vërtet ekziston - dhe Trump e shfrytëzon përmes luftës - atëherë kjo nuk është disfatë për Iranin, është vendim i llogaritur për fitore politike të brendshme me çmimin e një lufte të re.

Për Ballkanin, që tashmë po shikon ciklin e tretë të „marrëveshje ose luftë" në tri vitet e fundit (Ukrainë 2022, Gaza 2023, Iran 2026), strategjia është e njëjta: Trump propozon me thikën në tryezë, dhe kur pala tjetër nuk pajtohet, sulmon. Dhe gjithnjë kërkon „marrëveshje" me kushte që pala tjetër s'mund t'i pranojë - dhe pastaj e prezanton këtë si „refuzim të paqes". Retorika është standarde. Rezultatet - të parashikueshme. Llogaria - nuk shkon as në Bruksel, as në Uashington. Vjen tek ne.