Irani e paralajmëroi Bullgarinë. Jo një herë, jo dy herë - tri herë. Dhe jo përmes një note diplomatike në zarf, por publikisht, përmes zëdhënësit të ministrisë iraniane të punëve të jashtme. Arsyeja është e thjeshtë: Donald Trampi i falënderoi autoritetet bullgare që lejuan avionët amerikanë të rimbushjes me karburant në ajër të përdorin baza ushtarake në territorin bullgar.

Ai falënderim mjaftoi. Zëdhënësi iranian Esmail Bagei porositi se Bullgaria do të mbajë përgjegjësi ngase i lejon operacionet ajrore amerikane përmes hapësirës së vet. Pastaj erdhi fjalia që tregon gjithçka për tonin e mesazhit: „Populli bullgar e di shumë mirë se populli iranian kurrë nuk ka pasur ndonjë problem me Bullgarinë.”

Kjo është konstruksion klasik diplomatik - ndahet populli nga qeveria. Me ju nuk kemi problem, me ata që vendosin në emrin tuaj kemi. Kushdo në Ballkan e njeh këtë fjali, sepse e kemi dëgjuar shumë herë, në shumë versione, nga shumë anë.

Bullgaria thotë se nuk ka nga çfarë të frikësohet

Ministri i Mbrojtjes, Dimitar Stojanov, e hodhi poshtë shqetësimin se Irani mund të godasë me raketa territorin bullgar. Argumenti i tij është i kundërt me atë të pritur: sipas tij, rreziku i sigurisë në fakt është zvogëluar pasi avionët amerikanë u zhvendosën nga aeroportet civile në bazat ushtarake.

Logjika është e kuptueshme - baza ushtarake ka mbrojtje kundërajrore, aeroporti civil nuk ka. Por ajo llogari funksionon vetëm nëse kundërshtari godet me saktësi dhe vetëm nëse vendos fare të godasë. Këto janë dy supozime, jo dy garanci.

Bagei e përshkroi vendimin bullgar si pjesë të një modeli më të gjerë bashkëpunimi që mundëson operacionet logjistike kundër Teheranit. Me fjalë të tjera: për Iranin, pista bullgare nuk është pikë neutrale në hartë, por hallkë në një zinxhir.

Pse kjo është lajm ballkanik, e jo lindor

Bullgaria është anëtare e NATO-s dhe e BE-së, dhe në ato korniza vendimi i saj është krejtësisht legjitim. Por gjeografia nuk lexon marrëveshje. Një vend i Ballkanit, me dalje në Detin e Zi, aktualisht gjendet në listën e shteteve që Teherani i përmend me emër në paralajmërimet e veta. Kjo është pozitë e re për një fqinj ballkanik dhe nuk është pozitë që dikush e kërkon vullnetarisht.

A do të reagonim ndryshe te ne nëse ndonjë bazë e jona befas do të gjendej në një fjali të tillë? Pyetja nuk është aq retorike sa duket - Ballkani me dekada luan të njëjtin rol, rolin e terrenit nëpër të cilin lëvizin avionë të huaj, ndërsa fatura për pasojat gjithmonë arrin lokalisht.

Deri tani gjithçka mbetet në fjalë. Tri paralajmërime, asnjë goditje. Por ajo që nis si njoftim për shtyp rrallë mbetet vetëm njoftim për shtyp - këtë Ballkani e mësoi në mënyrën më të vështirë.