Ka stile dekorimi që bërtasin, dhe stile që pëshpërisin. Japandi është i dyti - një bashkim i qasjes japoneze dhe skandinave, dy tradita që sidoqoftë besojnë në të njëjtën gjë: më pak është më shumë. Kur bashkon qetësinë japoneze dhe ngrohtësinë skandinave, fiton një dhomë gjumi në të cilën trupi thjesht çlodhet, pa e ditur as pse.

Rregulli themelor është mungesa e tepricës. Në një interier me frymë japandi nuk do të gjesh grumbullim, as zbukurime sipërfaqësore - çdo objekt ka arsye të jetë aty. Mobiljet kanë linja të drejta dhe forma të pastra, përfundime natyrale dhe dru si material kryesor. Një këshillë që rrallë jepet: përzie lloje të ndryshme druri - lis, frashër, arrë e çelët - që hapësira të marrë thellësi në vend që të duket si katalog.

Krevati është ylli i dhomës. Linja të thjeshta, dizajn diskret, kokë krevati nga material natyral - mundësisht dru - dhe profil i ulët i frymëzuar nga futonët japonezë. Pisha ose lisi janë idealë. Rreth tij, paleta mbetet neutrale: e bardhë, fildishi, bezhë, tone rëre dhe guri, me ndonjë theks të rastit në jeshile ulliri, gri të ngrohtë ose terakotë.

Tekstili është aty ku shumëkush gabon. Japandi kërkon fibra natyrale - li, pambuk organik, lesh - kurrsesi materiale sintetike të shndritshme. Perde të gjata deri në dysheme, në një nuancë të vetme neutrale ose me motiv delikat, e zbusin dritën, ndërsa një tapet nga juta ose leshi e ngroh dhomën pa tërhequr vëmendjen mbi vete.

Drita është shtresa e fundit, por ndoshta më e rëndësishmja. Burime të ngrohta drite (2.700 deri 3.000 kelvin), llamba të thjeshta me abazhurë nga pëlhura ose letra, dhe ndriçim i butë në vend të një tavani të fortë. Plotëso me disa objekte qeramike të punuara me dorë - vazo, tas, tabaka - dhe një ose dy bimë jeshile të mesme deri të mëdha që kërkojnë pak kujdes: fikus, sansevieri ose zamiokulkas. Jo dhjetë vazo të vogla, por një ose dy bimë me prani.

Në fund, japandi nuk është vetëm estetikë - është qëndrim. Në një kohë kur gjithçka na shtyn të blejmë më shumë, ky stil thotë se luksi i vërtetë është zbrazëtia, qetësia dhe disa objekte të mira në vend të shumë mesatareve. Për një shtëpi ku shpesh grumbullohet „për çdo rast“, kjo është një ide gati rebele: dhoma merr frymë kur e lejon të jetë gjysmë bosh.