Ekziston një rol në çdo luftë të madhe që askush nuk e kërkon vullnetarisht: fqinji. Jo ai që sulmon, jo ai që sulmohet - ai mbi të cilin fluturojnë raketat në rrugë drejt dikujt tjetër. Këtë sezon ai rol i takoi Jordanisë.

Sulmet raketore iraniane ndaj Jordanisë u përforcuan, ndërsa sistemi i mbrojtjes kundërajrore i vendit ndaloi tri raketa. Më herët, në një sulm iranian mbi një bazë amerikane në Jordani, u vranë dy ushtarë amerikanë, ndërsa dhjetëra u plagosën. Vendi nuk i ka shpallur luftë askujt. Vendi thjesht ndodhet në vendin e gabuar të hartës.

Katër mijë ushtarë dhe një faturë

Jordania ka në territorin e vet rreth 4.000 ushtarë amerikanë. Sipas memorandumit të mirëkuptimit të vitit 2022, çdo vit merr mes 1,45 dhe 1,65 miliardë dollarë ndihmë ushtarake dhe ekonomike amerikane.

Kjo është çmimi i aleancës, i shkruar me shifra. Dhe si çdo çmim i tillë, nuk paguhet vetëm në buxhet. Sipas hulumtimit të Arab Barometer nga viti 2026, vetëm 12 për qind e jordanezëve e vlerësojnë pozitivisht politikën e jashtme të Trampit. Dymbëdhjetë për qind. Qeveria është në një aleancë, populli qartësisht është në diçka krejt tjetër.

Gjysma e shtetit me histori tjetër

Më shumë se gjysma e popullsisë së Jordanisë ka prejardhje palestineze. Vendi njëkohësisht përballet me presion rreth zgjerimit izraelit të vendbanimeve në Bregun Perëndimor dhe mbahet pas marrëveshjes së paqes me Izraelin të vitit 1994 - një marrëveshje që në vend prej kohësh nuk është popullore.

Pra, pushteti duhet njëkohësisht ta ruajë aleancën amerikane, të mos e shkëpusë marrëveshjen me Izraelin, të mos i provokojë iranianët dhe të mos i zemërojë qytetarët e vet. Ekspertët thonë se Jordania ka „hapësirë shumë të kufizuar manovrimi”. Kjo është mënyra diplomatike për të thënë se nuk ka ku të shkojë.

Dhe e gjithë kjo mbi një shtet që edhe pa raketa ka mjaft probleme - borxh të lartë, papunësi dhe një ekonomi që nuk i duron befasitë.

Skenë e njohur

Vend i vogël, aleat i madh, konflikt i huaj që i kalon mbi kokë dhe një popullsi që nuk zgjodhi as njërën as tjetrën. Ballkani e njeh përmendsh këtë skenë - nuk i duhet përkthim.

Kur të mëdhenjtë të ulen për t'u marrë vesh, asnjëri prej tyre nuk do t'i numërojë tri raketat e ndaluara mbi Aman. Kjo është fatura që mbeti te nikoqiri - dhe pikërisht prandaj ia vlen të shkruhet tani, e jo pasi të mbarojë gjithçka.