Fletëvotimet në Rusi ende po numërohen, por historia është treguar shumë para se të hapej kutia e parë. Pas përpunimit të 75,31 për qind të procesverbaleve, „Rusia e Bashkuar“ mban 57,48 për qind të votave për Dumën Shtetërore. Në vend të dytë është Partia Komuniste me 14,03 për qind, pas saj Partia Liberal-Demokratike me 8,75, „Njerëz të Rinj“ me 8,01, ndërsa „Rusia e Drejtë“ mezi mbahet mbi prag me 5,01 për qind.

Kjo është një shifër që duket si rezultat, ndërsa në fakt është konfirmim. Pesë parti hyjnë në parlament, ndërsa katër prej tyre me vite votojnë ashtu si pritet prej tyre. Opozita në parlamentin rus ekziston si mobilie - nevojitet që të shihet se dhoma është plot.

Më interesante është gjysma e dytë e sistemit zgjedhor. Nga gjithsej 225 qarqe njëmandatëshe, kandidatët e „Rusisë së Bashkuar“ prijnë në 208. Komunistët, „Rusia e Drejtë“ dhe kandidatët e pavarur prijnë në nga katër, LDPR në dy, ndërsa „Rodina“ në një. Gjysma e Dumës ndahet në mënyrë proporcionale sipas listave partiake, gjysma tjetër fitohet qark pas qarku - dhe pikërisht aty shumica pushon së qeni shumicë dhe bëhet monopol.

Votimi zgjati tri ditë, nga 18 deri më 20 shtator, ndërsa në një pjesë të vendit u votua edhe elektronikisht. Dalja, sipas të dhënave paraprake, kaloi 55 për qind. Komisioni Qendror i Zgjedhjeve njoftoi se rezultatet përfundimtare nuk do të publikohen para 25 shtatorit, andaj përqindjet dhe shpërndarja e mandateve teorikisht ende mund të ndryshojnë.

Teorikisht. Askush në Moskë nuk pret 25 shtatorin për të mësuar kush e mban Dumën. Nata zgjedhore në vende të këtij tipi nuk shërben për të zbuluar fituesin, por për të matur me sa do të fitojë - dhe a është ajo shifër mjaft bindëse për jashtë, e mjaft modeste që të mos duket e vizatuar.

Ballkani e di këtë skenë përmendsh. Një parlament me pesë parti që tingëllon si pluralizëm, një komision zgjedhor që numëron ngadalë e qetë, dhe një rezultat që nuk befason askënd sepse të gjithë e dinin paraprakisht. Dallimi është në madhësinë e shtetit, jo në logjikën e procesit.

Pyetja që mbetet nuk është kush e fitoi Dumën. Pyetja është çfarë do të thotë fare një parlament që nuk ka fuqi të thotë „jo“ - dhe sa gjatë një shtet mund të bëjë luftë me një institucion që ekziston vetëm për të konfirmuar një vendim të marrë diku tjetër.