Presidenti amerikan Donald Trump thotë se është në „fazë të vendimmarrjes“ për Iranin dhe se „në një të ardhme jo shumë të largët“ mund të ndodhin „gjëra shumë të mëdha“. Kjo nuk është citat nga një fjalim, por nga një bisedë me korrespondentin e Fox News-it Trej Jingst, që pastaj e përcolli para kamerës. Formulimi është sa duhet e paqartë për të thotë gjithçka - dhe sa duhet e rëndë për të nuk e ignorojë askush.

Sipas Jingstit, Trumpi renditi tre opsionet që qëndrojnë para Uashingtonit: të vazhdojë presionin ushtarak ndaj Iranit, të lë vendin të dobësohet edhe më ekonomikisht ose të përpiqet të arrijë marrëveshje. Dhe pastaj thau fjalinë që e rrotulloi botën: „Pyetja e mëje është a dhe kur - a t'e shpërthej të gjithë vendin? Më mirë të kujdesen për sjelljen.“ Një shtet me mbi 90 milionë njerëz, i reduktuar në një pyetje humori.

Njëkohësisht, Trumpi thotë se ndoshta do të ishte i hapur për takim me presidentin iranian Masud Pezeshkian, që këtë javë duhet të jetë në Nju Jork në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së. Pra, në një frymë: „a t'e shpërthej“ dhe „do të ulesha në tavolinë“. Diplomaci si poker - vetëm se bastja nuk është e tija.

Në Uashington, sipas Jingstit, Iranin e shikojnë si dy rryma. Nga një anë „më të moderuarët“ rreth Pezeshkianit dhe ministrit të jashtëm Abas Aragçi, nga ana tjetër njerëz të lidhur me Gardën Revolucionare, për të cilët SHBA pretendojnë se vazhdojnë të planifikojnë sulme ndaj forcave dhe interesave amerikane në Lindjen e Mesme. Problemi, pranon administrata, është se me vështirësi gjen bashkëbisedues në regjim me të cilin fare mund të merret vesh diçka. Disa funksionarë iranianë Trumpi i përshkroi si njerëz që „fshihen si minj“.

Kur moderatori pyeti a „e ardhmja jo shumë e largët“ do të thotë orë apo ditë, Jingsti nuk pati përgjigje. As afat, as vendim - vetëm sinjal se diçka po përgatitet. Trumpi njëkohësisht minimizoi paralajmërimet e sigurisë të lëshuara ditët e fundit qytetarëve amerikanë në Lindjen e Mesme: kjo fundjavë, thotë, nuk dallohet nga të tjerat.

Ballkani ka kujtesë të gjatë për atë çfarë do të thotë kur një fuqi e madhe „mendon me zë“ për një shtet më të vogël. Pyetja që mbetet është e thjeshtë: kur presidenti i armatës më të fuqishme në botë hapur mendon a t'e „shpërthejë një vend të tërë“, a është fare e rëndësishme çfarë do të vendosë - apo dëmi tashmë është bërë vetëm me pyetjen?