Ndërkohë që Uashingtoni po vendoste anije para bregdetit iranian, Pekini po kërcënonte hapur me "kundërmasa" ndaj Amerikës. Akuzat amerikane se Kina furnizon fshehurazi Iranin me armë? Të pabazuara, thotë Pekini. Por kush gënjen kë në këtë histori tashmë është çështje e rendit të dytë - ajo që ka rëndësi është se dy ekonomitë më të mëdha të botës janë në rrugë kolizioni.

Dhe ndërkohë që po shikoni Lindjen e Mesme, Italia bëri qetë një lëvizje që të tjerët nuk guxuan - pezulloi rinovimin automatik të marrëveshjes mbrojtëse me Izraelin. Roma, anëtare themeluese e BE-së, vend që rrallë bën lëvizje dramatike të politikës së jashtme, thjesht tha: mjaft. A vuri re njeri prej nesh?

Në terren, situata është ndryshe nga narrativa zyrtare. Sipas BBC Verify, katër anije të lidhura me Iranin kaluan nëpër Ngushticën e Hormuzit, direkt pranë bllokadës. Katër. Domethënë bllokada ose nuk funksionon, ose është selektive - dhe të dy opsionet janë problematike për besueshmërinë amerikane.

Macron thërret për deeskalim. Irani është gati të vazhdojë me diplomacinë. Dhe Nënpresidenti Vance e quan Iranin "terrorizëm ekonomik." Nafta bie nën 100 dollarë për pak nga optimizmi i bisedimeve, por ai optimizëm zgjat sa kafe në një takim politik ballkanik - i shkurtër dhe i hidhët.

Ajo që është e qartë: bota po ndahet në blloqe më shpejt se sa jemi të gatshëm ta pranojmë. Kina kërcënon, Italia distancohet nga Izraeli, Franca apelionon, Amerika bllokojnë. Dhe ne në Ballkan? Shohim, pimë kafe dhe pyesim se kush do të paguajë faturën e radhës.