Sinologu rus Nikolaj Vavilov, një nga analistët e rrallë rusë që e shikon Kinën pa anim partiak, pohon se Pekini gradualisht po e ul varësinë nga nafta ruse. Sipas tij, udhëheqësit kinezë kanë kuptuar diçka thelbësore: importi i energjisë i detyron të luajnë sipas rregullave të huaja. Zgjidhja? Energjia e erës, parqet diellore, automjetet elektrike. Kina investon në pavarësi.

Për Moskën, kjo është një goditje strategjike më e madhe se çdo sanksion i BE-së ose SHBA-së. Kina nuk është „vëllai" i epokës së Luftës së Ftohtë. Strategjia kineze shkon shumë më larg se blerja e naftës së lirë ruse - qëllimi është eliminimi i varësisë jo vetëm nga Rusia, por edhe nga Lindja e Mesme dhe nga rrugët detare të cenueshme tregtare. Kjo është lojë në 20 vjet, jo në pesë vitet e ardhshme.

Paradoksi është se ndërsa Kina po lirohet nga nafta ruse, ndikimi ekonomik kinez në Rusi po rritet në mënyrë eksplozive. Automjetet, teknologjia dhe produktet industriale kineze kanë depërtuar thellë në jetën e përditshme ruse - me vëllim më të madh se importi nga BE. Vavilov nënvizon diçka që në qarqet diplomatike rrallë thuhet hapur: „Cilësia materiale e mallrave kineze u bë mesazhi më i fortë i Pekinit." Automjetet kineze funksionojnë si mesazh efektiv pa pasur nevojë për kontroll mbi mediat. Hyjnë në garazhe, dhe pastaj hyjnë në mendje.

Për shtetet ballkanike që po vrojtojnë se si Kina dhe Rusia po luftojnë me dinamikë asimetrike, ky është mësimi: varësia ekonomike nuk shkon kurrë në një drejtim. Moska dhe Pekini filluan me „partneritet të pakufizuar", por për pesë vjet pamja tashmë duket ndryshe. Kina e ndërton në mënyrë të disiplinuar pavarësinë e saj energjetike ndërsa Rusia po tërhiqet në një luftë që as nuk mund ta paguajë, as ta mbarojë. Pyetja që pason: çfarë ndodh kur Rusia kupton se „aleati i saj më i madh" po e shmang pa zhurmë?