Рускиот синолог Николај Вавилов, еден од ретките руски аналитичари кои гледаат Кина без партиски нанес, тврди дека Пекинг постепено ја намалува зависноста од руска нафта. Според него, кинеските водачи разбрале нешто фундаментално: увозот на енергија ги принудува да играат по туѓи правила. Решението? Ветерна енергија, соларни паркови, електрични возила. Кина инвестира во независноста.

За Москва, ова е стратешки удар поголем од било која санкција на ЕУ или САД. Кина не е „братот” од времето на Студената војна. Кинеската стратегија отиде далеку повеќе од купувањето на евтина руска нафта – целта е елиминирање на зависноста не само од Русија, туку и од Блискиот исток и од ранливите поморски трговски рути. Тоа е игра на 20 години, не на следните пет.

Парадоксот е дека додека Кина се ослободува од руската нафта, кинеското економско влијание во Русија експлозивно расте. Кинески автомобили, технологија и индустриски производи длабоко продреле во рускиот секојдневен живот – со волумен поголем од увозот на ЕУ. Вавилов го истакнува нешто кое во дипломатски кругови ретко се кажува отворено: „Материјалниот квалитет на кинеските добра стана најсилната порака на Пекинг.” Кинеските автомобили работат како ефективна порака без потреба од контрола на медиумите. Влегуваат во гаражите, и потоа влегуваат во мислите.

За балканските земји кои набљудуваат како Кина и Русија се борат со асиметрична динамика, ова е лекција: економската зависност никогаш не оди во една насока. Москва и Пекинг тргнаа од „неограничено партнерство”, но за пет години сликата веќе изгледа поинаку. Кина дисциплинирано гради своја енергетска независност додека Русија се повлекува во војна која не може ниту да ја плати, ниту да ја заврши. Прашањето кое следи: што се случува кога Русија сфати дека нејзиниот „најголем сојузник” сосема мирно ја заобиколува?