Kristina dhe Hakan u martuan në vilën Saudade në Galapagar, Madrid, në qershor. Tingëllon thjeshtë. Nën sipërfaqe - traditë turke shekullore e byzylykëve kundër syrit të keq, një kamion qebabi mes një lëndine spanjolle dhe një nuse që zgjodhi vetë çdo detaj në vend që t'ia lërë një agjencie dasmash.

Kristina kishte jetuar me vite në Nju Jork. Kur vendosi të martohej me Hakanin, një turk nga Stambolli, u kthyen në Madrid për dasmën. Madridi si kompromis - jo Nju Jorku i saj, jo Turqia e tij. „Donim një vend që ishte i huaj për të dy në mënyrën e tij, por afër të dy botëve. Madridi përshtatej në këtë kuptim."

Fustani i nusërisë u përgatit në Atelienë Fátima González - prerje rustike, material mëndafshi, pa strukturë të ndërlikuar. „Doja një fustan që mund ta veshja gjithë ditën dhe të harroja se çfarë kisha veshur", thotë Kristina. „Nuk doja korse që nuk më lejon të ulem." Buqeta - lule të egra që i mblodhi vetë në një livadh. Jo trëndafila të bardhë, jo kala.

Elementët turq ishin shpërndarë me kujdes nëpër dasmë. Dhuratat e vogla për të ftuarit ishin byzylykë me „nazarin" - syrin turk kundër magjive të këqija - të prodhuar në Stamboll dhe të sjellë posaçërisht. Në darkën zyrtare, paralelisht me hamonin klasik spanjoll, u shfaq një kamion qebabi me pjata autentike. Të ftuarit bënin radhë për një durum në njërën dorë dhe një gotë riohë në tjetrën. Skenë që do të kishte goditur kokën e ndonjë stërgjyshes së huaj plotësisht papritur.

Për „diçka të vjetër dhe blu", Kristina solli një byzylyk të vjehrrës së saj të ndjerë - bizhuteri argjendi turke me gur blu. I futur brenda buqetës, i fshehur nga shikimi, por i njohur vetëm për të. Këto simbole personale janë ato që ndajnë dasmat e bëra sipas kujtesës nga ato sipas albumit fotografik.

Kartat e vendeve dhe plani i uljes u qëndisën me lule nga studio Little Catalina. Tavolina imperiale, liri natyror, gjelbërim që varej përmes shtigjeve. Planerja e dasmës ishte Pilar nga Miluca - që i koordinoi detajet, por nuk i diktoi. Kjo është ndryshe nga një dasmë standarde moderne - guidë, jo dizajner. „E dija saktësisht çfarë doja", thotë nusja. „Kam qenë në pesë dasma ku ndihesha si mysafir në film. Nuk doja që e imja të ishte film."