Кристина и Хакан се венчаа во вилата Саудаде во Галапагар, Мадрид, во јуни. Тоа само звучи едноставно. Под површината – двостолетна турска традиција на нараквици против лошо око, кеби камион на сред шпански тревник, и невеста која сама ги бираше сите детали наместо да остави свадбарска агенција да ги избере.

Кристина живееше во Њујорк со години. Кога одлучи да се венча со Хакан, Турчин од Истанбул, се вратија во Мадрид за свадбата. Мадрид како компромис – не нејзината Њујорк, не неговата Турција. „Сакавме место кое е страно и за двајцата на свој начин, но и блиско на обата света. Мадрид одговараше во таа смисла.”

Венчаницата е изработена од Фатима Гонзалез Атеље – рустичен крој, копринен материјал, без преку-комплицирана структура. „Сакав венчаница која можам да ја носам цел ден и да заборавам што имам облечено”, вели Кристина. „Не сакав корсет што не дозволува седење.” Букетот – дивите цветови што ги бере на ливада. Не бели рози, не калли.

Турските елементи беа прецизно расфрлани низ свадбата. Малите гости-подароци беа нараквици со „назар” – турското око против лоша магија – изработени во Истанбул и носени специјално. На свечената вечера, паралелно со класичниот шпански хамон, се појави кеби камион со автентични јадења. Гостите се редеа за дурум вечерта, со чаша риоха во другата рака. Сликата што се случи во главата на нечија пра-баба.

За „нешто старо и сино”, Кристина внесе нараквица од нејзината покојна свекрва – турски сребрен накит со плав ѓердан. Ставена внатре во букетот, скриена од видикот, но позната за неа. Тие лични симболи се она што ги одделува свадбите по сеќавање од оние по фотоалбум.

Стол-маркерите и распоредот на седење беа извезени со цвеќиња од студиото Little Catalina. Империјални маси, природно ленено платно, виси зеленило преку патеките. Венчавачки планер беше Пилар од Милука – која ги координирала деталите, ама не ги диктираше. Тоа е разлика од стандардна модерна свадба – водител, не дизајнер. „Знаев точно што сакам”, вели невестата. „Бев на пет свадби каде се чувствував како гост во филм. Не сакав мојата да биде филм.”