Perëndimi ëndërron për një Rusi liberale pas Putinit - demokraci, zgjedhje, hapje ndaj botës. Një analizë e re thotë se ai ëndërrim është naiv, dhe kjo për një arsye të thjeshtë: strukturat që sot sundojnë Rusinë nuk kanë fare interes nga tranzicioni. Dhe kur elita nuk ka interes nga ndryshimi, ndryshim nuk ka, pavarësisht kush ulet në majë.

Gabimi i analizave perëndimore, pohon teksti, është se nisen nga supozimet e demokracisë liberale si i vetmi rezultat i mundshëm. Por shoqëri funksionale zhvillohen edhe ndryshe - Kina, Singapori, Koreja e Jugut janë shembuj se stabiliteti dhe fuqia nuk nënkuptojnë automatikisht modelin perëndimor. Të presësh që Rusia të nisë në atë rrugë vetëm sepse Putini nuk do të jetë më, do të thotë ta masësh botën me një kut të vetëm.

Arsyeja e dytë është vetë Rusia - një vend pa kohezion të brendshëm. Banorët e qendrave urbane perëndimore mendojnë si qytetarë evropianë, ndërsa hapësirat e mëdha lindore varen nga kontrolli qendror nga Moska dhe Shën Peterburgu. Rajone të largëta si Jakutia u populluan në mënyrë artificiale për nxjerrjen e burimeve dhe vështirë mund të kultivojnë aspirata demokratike ndërsa luftojnë për mbijetesë. Një vend, pafund realitete të ndryshme.

Por pengesa më e rëndësishme është elita. Ndryshe nga epoka sovjetike, elitat e sotme ruse nuk kanë ideologji - kanë interesa. Putini e ndërtoi pushtetin përmes rrjeteve të besnikërisë, një sistem klanesh në të cilin oligarkët funksionojnë si menaxherë shtetërorë. Kurse shndërrimi në një ekonomi lufte lindi fraksione të reja për të cilat shpenzimet ushtarake janë buka - dhe që nga paqja do të humbnin gjithçka.

Prej këtu edhe përfundimi që nuk tingëllon inkurajues. Një pasardhës liberal që do të donte ta përfundonte luftën në Ukrainë do të shkaktonte kolapsin e kompleksit ushtarako-industrial dhe do të rrezikonte interesat pikërisht të atyre që e mbajnë sistemin. Pasardhësi më i mundshëm, thotë analiza, është një njeri i ashpër nga aparati i sigurisë - një menaxher force që do t'i mbajë kushtet e luftës së ftohtë. Ballkani e njeh mirë këtë logjikë: kur pushteti dhe paraja janë lidhur në të njëjtin nyjë, ai që premton se nuk do të ndryshojë asgjë gjithmonë ka përparësi mbi atë që premton ndryshim.