Ka gjellë që me tre përbërës i turpërojnë kuzhina të tëra me njëzet. Spageti ala Nerano janë pikërisht të tilla. Brumë, kungulleshka dhe djathë - dhe asnjë pikë ajke apo gjalpë - e në fund merr një kremë aq të mëndafshtë sa secili do të mendojë se ke fshehur diçka. Sekreti nuk është te përbërësit. Sekreti është te dora.

Gjella e ka origjinën nga Nerano, një qytezë e vogël bregdetare pranë Napolit, jo larg Kaprit. Restoranti „Maria Grazia" pretendon se recetën e krijoi qysh në vitin 1952, kurse bota e zbuloi seriozisht vetëm kur Stenli Tuçi e filmoi në serialin e tij për kuzhinën italiane. Që atëherë përhapet si çdo sekret i mirë familjar - në heshtje, por i pashkatërrueshëm.

Çfarë të duhet (për 4 racione): 400 g spageti, 3 kungulleshka më të vogla, 180 g provolone të pjekur të grirë, 40 g Parmigiano Reggiano të grirë, një tufë e mirë borzilok i freskët, vaj ulliri për t'i skuqur, kripë dhe piper i zi i bluar freskët.

Së pari kungulleshkat. Laji dhe preji në rrathë shumë të hollë, dy-tre milimetra. Skuqi në vaj të bollshëm e të nxehtë derisa të marrin ngjyrë të artë të çelët - të buta brenda, pak të karamelizuara, por jo krokante. Kulloji mbi letër dhe lëri të pushojnë njëzet minuta. Ai pushim nuk është humbje kohe; pikërisht atëherë shija thellohet.

Pastaj brumin. Ziej spagetët në ujë me kripë deri al dente. Para se t'i kullosh, ruaj dy gota nga uji ku janë zier - ai ujë është gjysma e recetës, mos e hidh.

Dhe tani vjen magjia. Në një tigan të gjerë vër pak nga vaji me të cilin i skuqe kungulleshkat, pjesën më të madhe të rrathëve dhe borzilok të shqyer. Ngroh një minutë, shto spagetët e kulluara dhe përziej butësisht. Hiqe tiganin nga zjarri dhe shtoja djathin gradualisht, duke e alternuar me nga pak ujë të ngrohtë të zierjes, duke përzier pa pushim. Ky veprim - italianët e quajnë mantecatura - është ai që nga djathi dhe uji bën një mbështjellje të shndritshme, kremoze rreth çdo fije brumi.

Shërbeje menjëherë, sa kremi është në kulm. Sipër edhe disa kungulleshka të skuqura, borzilok të freskët dhe piper. Dhe pastaj ulu, mbyll sytë dhe pranoja vetes: ndonjëherë përbërësit më të paktë kërkojnë respektin më të madh.