Çmimi i naftës „Brent” për herë të parë që nga fundi i majit kaloi sërish kufirin prej 100 dollarësh për fuçi. Kërcimi nuk është i rastësishëm - vjen drejt e nga Deti i Kuq, ku çdo e shtënë krijon një valë që arrin te çdo pompë karburanti në botë.

„Brent”-i i Detit të Veriut u ngjit 6,77 për qind, në 100,512 dollarë për fuçi. Shkaku? Hutit, të mbështetur nga Irani, godasin sërish anije në Detin e Kuq. Kjo do të thotë sigurime më të shtrenjta për tankerët që transportojnë naftë e gaz, dhe rrugë më të gjata - sepse anijet i shmangin zonat e konfliktit. Çdo kilometër i shmangur është një kosto që në fund dikush e paguan.

Shifrat që citojnë analistët janë të ashpra: „Brent”-i është ende rreth 20 dollarë nën majat e prillit, por tashmë 28 dollarë mbi nivelin para përshkallëzimit të ri në Lindjen e Mesme. Nafta amerikane (WTI) tregtohet rreth 84,50 dollarëve. Tregu, me fjalë të tjera, e nuhat sërish krizën.

Dhe pse është kjo e rëndësishme edhe jashtë bursës? Sepse nafta më e shtrenjtë nuk mbetet në grafik. Ajo kthehet në inflacion më të lartë, dhe bankat qendrore atëherë marrin një justifikim për t'i mbajtur ose ngritur normat e interesit. Kredi më e shtrenjtë, transport më i shtrenjtë, më e shtrenjtë çdo kuti që udhëton me kamion apo anije.

Ballkani e di përmendësh këtë histori - tension në një skaj të botës, dhe shtrenjtim në tjetrin. A do të jetë kësaj here ndryshe? Kur lojtarët e mëdhenj grinden në Detin e Kuq, rrallë ndodh që flaka të ndalet pikërisht te kufiri i konfliktit.

Për momentin analistët e përshkruajnë kërcimin e tanishëm si një „kërcënim serioz gjeopolitik dhe ekonomik”. Përkthyer në gjuhën që të gjithë e kuptojmë: derisa zgjat tensioni, askush nuk premton se nesër do të jetë më lirë.