Gjashtëmbëdhjetë të plagosur, shumica në rrethin Prymorskyi të Odesës. Një ndërtesë e lartë banimi, një pesëkatësh, një çerdhe, një qendër tregtare, një hotel, hapësira administrative, depo, një kompleks garazhesh. Dhjetëra autobusë dhe automjete të shkatërruar. Shënjestra e sulmit rus të natës nuk ishte infrastrukturë ushtarake. Ishte vetë qyteti.

"Dëmi më i madh u regjistrua në rrethin Prymorskyi", njoftoi Serhij Lysak, kreu i administratës ushtarake lokale. Mbi 280 shpëtues dhe 68 makina për ndërhyrje. Qendra e ndihmës për banorët u aktivizua menjëherë. Kjo është tani rutinë në Odesë - qyteti që nga viti 2022 nuk ndalet së qeni shënjestër.

Natën e 30 prillit, ndërsa Putini dhe Trump po flisnin në një bisedë të ngrohtë telefonike për "vlerësime të ngjashme për Zelenskin", Odesa po digjej. Jo një luftë mes fuqive të mëdha - një luftë kundër njerëzve të zakonshëm që nuk marrin pjesë në negociata, samite, në "afate" për përfundimin e konflikteve.

Odesa është simbol i diçkaje specifike. Nuk është fronti, është qyteti - një vend ku flitet rusisht, që refuzon ta braktisë Ukrainën. Prandaj sulmet ruse këtu janë të ndryshme - kanë për qëllim të vërtetojnë diçka. Se Ukraina nuk mund të mbrojë as një simbol kaq të rëndësishëm.

Për Ballkanin, që gjithashtu jeton në një hapësirë ku qytetet shpesh bëhen simbole të betejave politike (Sarajeva, Vukovari, Prishtina) - tabloja është e njohur. Sulme ndaj objekteve civile me një mesazh të qartë: nëse vendi ka rëndësi, godit vendin. Historia e shekullit XX na ka mësuar se kjo asnjëherë nuk funksionon në afat të gjatë. Por kjo asnjëherë nuk i ka penguar të fuqishmit ta përdorin.