Шеснаесет повредени, поголемиот дел во Приморскиот округ на Одеса. Висока станбена зграда, петкатник, обданиште, трговски центар, хотел, административни простории, скаладишта, гаражен ансамбл. Десетици автобуси и возила уништени. Целта на ноќниот руски удар не беше воена инфраструктура. Тоа беше градот сам по себе.

“Најголемата штета е забележена во Приморскиот округ”, соопшти Серхиј Лисак, шеф на локалната воена администрација. Преку 280 спасители и 68 машини за интервенција. Поврзаниот центар за помош на жителите е активиран веднаш. Тоа е сега рутина во Одеса – градот од 2022 година не престанува да биде мета.

Во ноќта на 30 април, кога Путин и Трамп зборуваа во топла телефонска размена за “слични оценки за Зеленски”, Одеса гореше. Не војна на големите сили – војна врз обичните луѓе кои не учествуваат во преговори, во самити, во “временски рокови” за крај на конфликти.

Одеса е симбол на нешто специфично. Тоа не е фронтот, тоа е градот – руско-говорно место кое одбива да се откаже од Украина. Затоа и руските удари тука се поинакви – тие имаат за цел да докажат нешто. Дека Украина не може да брани ниту толку важен симбол.

За Балканот, кој исто така живее во место каде што градовите често стануваат симболи на политички битки (Сараево, Вуковар, Приштина) – сликата е позната. Удари на цивилни објекти со јасна порака: ако местото има значење, удри го местото. Историјата на 20-тиот век нѐ научи дека тоа никогаш не функционира долгорочно. Но тоа никогаш не ги спречи моќните да го користат.