Nëse jetoni në Kanada, këtë vjeshtë gomat e dimrit ndoshta do t'jua ndërrojë një robot. Startupi PitPro Automation nga San Francisko po instalon sistemin e tij të parë për ndërrimin automatik të gomave në një vullkanizer në Kalgari, në provincën Alberta. Sipas kompanisë, roboti ndërron një komplet prej katër gomash për më pak se 15 minuta. Klienti i parë është Kal Tire, një nga zinxhirët më të mëdhenj të pavarur të gomave në Kanada.

Pas makinës qëndron një problem shumë i zakonshëm. Themeluesi dhe drejtori ekzekutiv Jeremy Conrad thotë se ndërrimi i gomave është punë që „të thyen shpinën“ dhe se vullkanizerët kanë mungesë serioze të fuqisë punëtore. Edhe kur gjejnë njerëz, ata shpesh ikin pas disa muajsh, më së shumti pas një viti. „Një menaxher më tregonte se duhej të kërkonte leje të veçantë për të paguar më shumë, sepse përballë u hap një restorant Panda Express dhe ia mori rreth gjysmën e të punësuarve“, deklaroi Conrad.

Sistemi është bërë që të vendoset në vendet ekzistuese të punës në punishte. Përbëhet nga dy robotë, secili me madhësinë e një furre, të cilët me sensorë dhe krah robotik i gjejnë dhe i lirojnë dadot, i ruajnë anash, e heqin çdo rrotë dhe në vend të saj vendosin të renë ose të rrotulluarën. Mekanikët mund ta përdorin të njëjtin vend edhe për riparime të tjera, dhe ky është argumenti me të cilin PitPro i bind punishtet ta provojnë.

Kompania deri tani fliste kryesisht për parqet e automjeteve të korporatave dhe kjo mbetet prioritet. Si këshilltar ka Ted Cannis, ish-drejtor në Ford Pro, i cili sipas Conrad ka lidhje me pothuajse çdo park të madh automjetesh në SHBA. Por zinxhirët e vullkanizerëve janë tërheqës për shkak të kërkesës së vazhdueshme: në Kanada, ndërrimi i gomave të verës me ato të dimrit dhe anasjelltas është detyrim vjetor për shumicën e shoferëve. PitPro synon zinxhirët, jo punishtet e vogla, sepse ato kanë rregullim standard dhe zgjerohen më lehtë.

Bota reale, sigurisht, nuk është laborator. Punishtet punojnë me dyer të hapura, prandaj robotët janë të ekspozuar ndaj pluhurit, papastërtisë dhe motit të keq, ndërsa sensorët duhet t'i shohin rrotat qartë. Conrad tregoi një fotografi nga Kalgari në të cilën robotët ishin pothuajse plotësisht të mbuluar me fara luleradhiqeje. „E kontrolluam, nuk do të jetë problem për ne“, tha duke qeshur. „Por kurrë nuk e mendova se do të duhej të përballeshim me një re luleradhiqesh.“

Sa vite do të kalojnë para se një robot i tillë të shfaqet në një vullkanizer në Ballkan - dhe a do të zëvendësojë atëherë një mjeshtër, apo do ta plotësojë një vend që askush më nuk dëshiron ta punojë?