Brin Patnam ishte balerinë me disa fitnes-studio, bëri Mirror - një pasqyrë me ekran për ushtrime në shtëpi - dhe brenda më pak se tri vitesh e shiti Lululemonit për 500 milionë dollarë (rreth 435 milionë euro) në të gatshme. Tristan Voker ndërtoi brendin për kujdes të burrave Walker & Company dhe e shiti Procter & Gamble-it, për një sumë që sipas raporteve është midis 20 dhe 40 milionë dollarësh. Të dy tani bëjnë gjëra krejtësisht të ndryshme, por me të njëjtin qëllim: që njerëzit të jenë bashkë, pa ekran, në të njëjtën dhomë.

Patnam ndërton Board - një tavolinë me ekran me prekje prej 24 inçësh (rreth 61 centimetra) që njeh figura fizike dhe gjeste. Vendos një anije kozmike - ndodh diçka; vendos një thikë - pret. Në vend të xhojstikut dhe kopsave që nipi i di, dhe gjyshja jo - objekte që secili i njeh. Ideja, thotë ajo, erdhi nga shtëpia: pas bashkimit të dy familjeve ekonomia shtëpiake u rrit nga tre në shtatë njerëz dhe asnjë produkt në treg nuk lejonte që të gjitha ato mosha të luajnë bashkë. „Si t'e shfrytëzojmë teknologjinë për të krijuar një përjetim të përbashkët?“ është pyetja që drejton projektin. Mirror, pranon, ishte ndërtuar përreth vetës sajë - shtatzënë, me fitnes-studio, me dëshirë që ushtrimin t'e sjellë në shtëpi. Board është e kundërta.

Vokeri shkon në drejtim tjetër. Heirloom Craft i tij blen dhe zgjeron shkolla për zanate të hollë, duke nisur me një shkollë për lëkurëpunim në San Francisko të themeluar nga ambasadori-zanatçi i pari amerikan i Hermès-it. Motivi, thotë, është frika nga ajo që inteligjenca artificiale bën punës dhe komunitetit - se „vjedh diturinë“ dhe largon njerëzit. Teza e tij është se Amerika 50 vjet e këputi vargun mjeshtër-nxënës: prodhimi shkoi jashtë, shkathtësia me dorë humbi nderin, dhe nxënësia u bë opsion rezervë për ata që nuk hynë në fakultet. Tani, pretendon ai, kjo rrotullohet: rreth gjysma e gjeneratave Z dhe Alfa thonë se fare nuk dëshirojnë diplomë katërvjeçare. Më shumë se gjysma e vendeve në shkollën e pari nuk i plotësojnë pensionistë, por të punësuar të re në firma teknologjike që kërkojnë, si thotë, „një dalje kreative me telefonin e ulur“.

Nuk janë vetëm. Endi Dan, themeluesi i Bonobos-it, pesë vjet ndërton Pie - nga një aplikacion për gjetjen e shokëve deri tek, si e quan vetë, „sistem operativ për jetën sociale“, me shtëpi digjitale të përhershme për grupe që takohen rregullisht, si klube për vrapim. Odri Gelman, e cila The Wing i sajë dështoi në pandemi ndër akuza për trajtimin e personelit të vetë, tani drejton një bujtinë me 11 dhoma në luginën Hadson ku një herë në muaj ka darkë me vrasje: aktorë ulen midis mysafirëve dhe deri tek deserti ndonjë „vdes“. Sipas New York Times-it, mysafirët mbeten në bar deri pas mesnate dhe ndërrojnë numra me të panjohur.

Parat për momentin janë modeste sipas standardeve të kapitalit rrezikues: Board mblodhi 35 milionë dollarë (rreth 30 milionë euro), Pie 24 milionë, Six Bells rreth 3,8 milionë, dhe Heirloom, i vjetër 11 muaj, nuk zbulon. Përjashtimi quhet Adam Nojman. Bashkëthemeluesi i WeWork-ut me firmën e re banesore Flow - e shitur me të njëjtën porosi, se vetmia zgjidhet me hapësirë - mblodhi mbi 450 milionë dollarë, kryesisht nga Andreessen Horowitz. Më shumë se të gjithë të tjerët në këtë histori bashkë. Njeriu që një herë tashmë shiti „komunitetin“ me çmim të patundshmërisë, përsëri e shit.

Koha nuk është e rastësishme. Në korrik të vjet Komisioni për lidhje sociale i OBSH-së formalisht e shpalli vetminë sfidë globale shëndetësore: secili i gjashti njeri në planetë është i prekur, dhe gjendja lidhet me rreth 870.000 raste vdekjeje në vit. Një hetim i Harris Poll-it për Marriott Bonvoy tregoi se dy të tretat e amerikanëve këtë vit preferojnë përjetime para blerjes së objekteve - dhe se i njëjti përqindje mendon se dyqanet dukhen të gjitha njësoj.

A do të bëhet „bashkësia“ kategori e vetë investuese, nuk e di askush. T'u detyroj të panjohur të shfaqen njëri për tjetrin është e mirë për shoqërinë, por nuk shumëzohet si softuer. Ajo që kanë këta themelues është se një herë tashmë goditën ku shkon loja, kështu që investitorët i besojnë edhe për herë të dytë. Në Ballkan kjo tingëllon e njohur nga ana tjetër: për kafenenë, oborrin dhe tryezën kurrë nuk na duhej aplikacion. Pyetja është sa gjatë do të mbetet kështu.