Руската салата – онаа што половина Балкан ја знае напамет – изгледа како јадење што секој го знае и никој не го подготвува како што треба. А една шпанска верзија неодамна беше прогласена за најдобра во земјата, што е добар повод повторно да се земе сериозно ова навидум обично јадење.

Наградата ја освои Пабло Викари, главен готвач во ресторанот „Елкано Ѕики” во Гетарија, во Баскија, на гастрономскиот саем во Сан Себастијан минатата есен. Јадењето е на неговото мени повеќе од една деценија. Тоа не е реинвенција – тоа е совршена изведба на нешто едноставно.

Тајната почнува со компирот, а тука е првата поука. Викари користи два вида компир: еден побрашнест, што ја впива заливката, и еден почврст, што ја држи формата и останува во парчиња. Повеќето од нас користат каков било компир и се чудат зошто салатата испаѓа кашеста. Основата понатаму се меша со варен морков, варено јајце, туна и мајонез.

Втората тајна е збогатениот мајонез што оди озгора. Готвачот меша обичен мајонез со туна во снегулки, лути пиперки, филе од инчун и маслинки, па сето тоа го процедува додека не добие мазна, хомогена емулзија. „Го збогатуваат мајонезот со снегулки од туна, лута пиперка, инчун и маслинки”, објаснува рецептот – и токму тука едно домашно јадење се претвора во нешто рестораниско.

На крајот доаѓа украсот: рендан жолчок, баскиски пиперки и најдобриот дел од туната, вентреска. Ништо од ова не е скапо и ништо не бара специјална техника. Само внимание и почит кон еден рецепт што повеќето го потценуваат затоа што им е премногу познат. А токму познатите јадења се оние што најмалку ги подготвуваме како што заслужуваат.