Ardında onlarca yıl dolu salonlar ve milyonlarca satılmış plak bulunan en tanınmış İspanyol şarkıcılardan biri, yakın zamanda bu özgeçmişe pek de uymayan bir şey itiraf etti: yıllarca yalan söylüyormuş gibi hissetmiş. „Şarkı söyleyemediğimi, yalan söylediğimi hissediyordum", dedi Malú; psikologların iyi bildiği, ama izleyicinin sahne arkasında nadiren gördüğü bir durumu anlatarak.

Bir albümü başarılı olup kendisine bir turne önerildiğinde, sevinç yerine gözyaşları geldi - annesine hepsini kandırdığını söyledi. Sahnelerinin arkasında, itiraf ediyor, koruyucu bir karakter inşa etti: bunca gözün önünde maruz kalmaya dayanmak için bir „karakter, maske". Doğası gereği utangaç ve güvensiz olan o, sahnede bir başkası olmak zorundaydı.

Anlattığı şeyin bir adı var - sahtekârlık sendromu. Psikologlar bunu, başkalarını kandırdığın, tüm niteliklere sahip olmana rağmen her şeyi hak etmediğin duygusu ve seni ifşa edecek bir hatadan duyulan sürekli korku olarak tanımlıyor. Şarkıcılara ve yıldızlara özgü değil; doktorlar, profesörler, mühendisler taşıyor onu - etrafları kanıtlarla dolu, yine de kendilerine inanmayan insanlar.

Vakayı yorumlayan psikoloğa göre, kişinin kendisiyle ilişkisi erken kuruluyor - başkalarının başlangıçta bize nasıl baktığından. Şefkat yerine talepler ve beklentilerle karşılandıysak, sonradan ne kadar başarırsak başaralım, içimize kalıcı bir tatminsizlik duygusu ekiliyor. Çocukluktan gelen fatura yetişkinlikte ödeniyor.

Malú, terapinin ona araçlar verdiğini ve güvensizliğin köklerini anlamasına yardımcı olduğunu söylüyor. Ve işte herhangi bir yıldız açıklamasından daha değerli olan nokta: sağlıklı bir özgüven, güvensizliğin yok olması anlamına gelmez, kuşkuyla ilişkinin değişmesi anlamına gelir. Kuşku duymayı bırakmazsın - kuşkunun senin yerine karar vermesine izin vermeyi bırakırsın.