Ura Gordie Howe mes Detroitit dhe Uindsorit - një autostradë me gjashtë korsi përtej kufirit mes SHBA-ve dhe Kanadasë - hapet deri në fund të javës. Një lajm që do të ishte një ceremoni rutinë me gërshërë e shirita, po të mos ishte fakti se presidenti amerikan Donald Trump qysh në shkurt kërcënoi se nuk do ta lejonte urën të funksiononte derisa Kanadaja të lëshonte.

Kryeministri kanadez Mark Carney ua tha lajmin gazetarëve në Otava shkurt dhe pa teatër: „Lajm i shkëlqyer. Ura, sigurisht, do të jetë e hapur deri në fund të javës." Urën e quajti „simbol, por edhe dëshmi konkrete bashkëpunimi" mes dy vendeve - ndërsa pyetjet për atë që ndodhi prapa skene me Trumpin i shmangu me elegancë. Kur fiton, nuk shpjegon.

Kërcënimi i Trumpit ishte aq i zhurmshëm sa edhe faktikisht i shtrembëruar. Pohonte se Kanadaja „zotëron edhe anën kanadeze edhe atë amerikane" dhe se projekti është „shfrytëzim i Amerikës", duke kërkuar që Kanadaja të lëshojë „së paku gjysmën e asaj prone". Realiteti: ura është pronë e përbashkët e qeverisë kanadeze dhe e shtetit amerikan të Miçiganit. Një detaj interesant në sfond - familja Moroun, pronarë të urës private të afërt Ambasador, luftuan për vite kundër urës së re si konkurrencë jolojale, duke përfshirë edhe padi. Kur një monopol privat dhe retorika presidenciale tërheqin nga e njëjta anë, pyetja „kush përfiton" përgjigjet vetë.

Shifrat e projektit: i kontraktuar në vitin 2012, i ndërtuar nga viti 2018, rreth 6,4 miliardë dollarë, shtatë vjet punë. Emrin e mban nga hokeisti legjendar kanadez Gordie Howe, që për vite luajti pikërisht në Detroit. Ironia e historisë: në vitin 2017 vetë Trump me kryeministrin e atëhershëm Trudeau nënshkroi një deklaratë të përbashkët me shpresën për „përfundim të shpejtë" të së njëjtës urë që më vonë e shpalli „shfrytëzim".

E tërë episoda është pjesë e një pamjeje më të gjerë: tarifa, kundërmasa, retorikë për Kanadanë si „shteti i 51-të amerikan" dhe negociata për një marrëveshje të re tregtare. Carney ndërkohë bën thirrje për një koalicion të „fuqive të mesme" përballë „të mëdhave". Ndërsa ura - e ndërtuar për të lehtësuar zinxhirët e furnizimit dhe për të ulur trafikun - në fund do të funksionojë. Ndonjëherë betoni është më këmbëngulës se politika. Dhe ky është, ndoshta, lajmi më inkurajues në tërë historinë.