Мостот Горди Хау меѓу Детроит и Виндзор – шест ленти автопат преку границата меѓу САД и Канада – се отвора до крајот на неделата. Вест што би била рутинска церемонија со ножици и врвки, да не беше фактот дека американскиот претседател Доналд Трамп уште во февруари се закани дека нема да дозволи мостот да проработи додека Канада не отстапи.

Канадскиот премиер Марк Карни на новинарите во Отава им ја соопшти веста кратко и без театар: „Одлична вест. Мостот, се разбира, ќе биде отворен до крајот на неделата.” Мостот го нарече „симбол, но и конкретен доказ за соработка” меѓу двете земји – а прашањата за тоа што се случувало зад сцената со Трамп елегантно ги одбегна. Кога победуваш, не објаснуваш.

Заканата на Трамп беше колку гласна, толку и фактички накривена. Тврдеше дека Канада „поседува и канадска и американска страна” и дека проектот е „искористување на Америка”, барајќи Канада да отстапи „барем половина од тој имот”. Реалноста: мостот е заедничка сопственост на канадската влада и американската држава Мичиген. Интересен детаљ во заднината – семејството Морун, сопственици на блискиот приватен мост Амбасадор, со години се бореа против новиот мост како нелојална конкуренција, вклучително и со тужби. Кога приватен монопол и претседателска реторика повлекуваат на иста страна, прашањето „кој има корист” се одговара само.

Бројките на проектот: договорен во 2012, граден од 2018, околу 6,4 милијарди долари, седум години работа. Името го носи по легендарниот канадски хокеар Горди Хау, кој со години играше токму во Детроит. Иронијата на приказната: во 2017 самиот Трамп со тогашниот премиер Трудо потпиша заедничка изјава со надеж за „брзо завршување” на истиот мост што подоцна го прогласи за „искористување”.

Целата епизода е дел од поширока слика: царини, контрамерки, реторика за Канада како „51-ва американска држава” и преговори за новиот трговски договор. Карни во меѓувреме повикува на коалиција на „средни сили” наспроти „големите”. А мостот – граден да ги олесни синџирите на снабдување и да го намали метежот – на крајот ќе работи. Понекогаш бетонот е поупорен од политиката. И тоа е, можеби, најохрабрувачката вест во целата приказна.