Aleksandar Vuçiqi deklaroi se është „i gatshëm ta pranojë vullnetin“ e PPS-së në pushtet lidhur me një kandidaturë të mundshme për kryeministër. Zgjedhjet e parakohshme, thotë ai, do të shpallen më 9 ose 10 shtator. Vendimin e partisë e pret pas seancës së Bordit Kryesor në Nish.

Formulimi është aq i vjetër sa vetë praktika e rajonit. Askush nuk kërkon funksion - funksioni pranohet, me psherëtimë të rëndë, si detyrim ndaj partisë që këmbëngul. Vuçiqi u tërhoq formalisht nga udhëheqja e PPS-së në maj të vitit 2023 dhe ia dorëzoi partinë Millosh Vuçeviqit. Që atëherë „nuk e udhëheq“ partinë vullnetin e së cilës tani do ta respektojë.

Kushtetuta si plan uljeje

Arsyeja e tërë operacionit është e thjeshtë: Vuçiqi e përfundon mandatin e dytë presidencial, ndërsa Kushtetuta e Serbisë nuk i lejon të tretin. Prandaj ndryshon funksioni, e jo bartësi. Kjo nuk është risi as në Serbi, as në Ballkan. Risi është vetëm hapja me të cilën paralajmërohet.

Paralajmërimi i dytë është më interesant. Vuçiqi thotë se qeveria e ardhshme duhet të ketë më së shumti 12 ministra - sipas tij, qeveria më e vogël në historinë e Serbisë, por „e shpejtë, efikase dhe e fortë“. Këtu vlen të ndalemi. Dymbëdhjetë ministri do të thotë bashkim resorësh, që do të thotë më pak njerëz që vendosin për fusha më të mëdha. Kjo mund të jetë efikasitet. Mund të jetë edhe përqendrim. Dallimin nuk e tregon numri, por ai që i mban resorët e bashkuar.

Fushatë që nuk nisi dje

Vuçiqi prej ditësh është në fushatë duke paralajmëruar zgjedhje të parakohshme, edhe pse formalisht ende nuk janë shpallur. Tek ne në rajon kjo është figurë e njohur: zgjedhjet zhvillohen sikur zgjasin vazhdimisht, ndërsa data është vetëm konfirmim administrativ i diçkaje që po ndodh prej kohësh.

Duhet vënë re edhe çfarë zhvillohet paralelisht. Po atë javë Serbia organizon nderime shtetërore për kriminelin e luftës të dënuar Ratko Mlladiq, me komemoracion në Beograd dhe varrim në Topçider. Java parazgjedhore dhe mobilizimi kombëtar bien në të njëjtat ditë. Kjo në vetvete nuk provon llogari - por fushata sigurisht nuk nis në skenë të zbrazët.

Pyetja që u mbetet votuesve në Serbi nuk është a do të bëhet Vuçiqi kryeministër. Kjo duket tashmë e zgjidhur. Pyetja është çfarë ndryshon konkretisht në jetën e tyre kur i njëjti njeri të ulet në një karrige tjetër, me një qeveri të mbledhur në dymbëdhjetë resorë.