On beş bin iş. Her ay. Alman Sanayi Federasyonu başkanı Tanja Gönner, Alman sanayisinin mevcut durumunu bu rakamla tarif etti.

Saydığı nedenler jeopolitik: Amerikan gümrük politikaları ve Alman şirketleri üzerinde ek baskı yaratan Çin'in giderek büyüyen sanayi gücü. Yönettiği federasyon, sekiz milyondan fazla kişinin çalıştığı yaklaşık 100.000 şirketi bir araya getiriyor; yani değerlendirmesi tek bir sektörün değil, neredeyse tüm Alman sanayi tabanının sesi.

Gönner, Almanya zamanında önlem alırsa toparlanma için alan olduğunu düşünüyor ve anahtarı modern teknolojilere, özellikle yapay zekâya yapılacak yatırımlarda görüyor. Bu, her yerde sanayi birliklerinin standart formülüdür - rakamlar kötüyken çözüm hep geleceğe yatırımdır.

Bu formülün sorunu şu: bu ay yok olan bir iş, gelecek yıl bir şirket algoritma satın alacak diye geri gelmiyor. Üretimde yapay zekâ her şeyden önce hatta daha az insan demektir, daha çok değil. Ayda 15.000 iş kaybının yanıtı buysa, yanıt ile sorun aynı yöne bakıyor demektir.

Balkanlar için bu, başka bir kıtadan gelen uzak bir haber değil. Almanya onlarca yıldır bu bölgeden gelen işçiler için son durak ve Makedon ile Sırp otomotiv parça fabrikalarında üretilen parçalar için ana pazar. Alman sanayisi ayda 15.000 iş kaybettiğinde bu hiçbir yerde İştip ya da Kumanova haberi olarak yayımlanmaz - ama taşeronlara verilen siparişler ilk daralan şeydir.

Bu ülkede Alman istatistiğini yerli istatistik gibi okuyan var mı? En azından yeni sanayi bölgelerini planlayanların okuması gerekirdi.