Bütün bir kent içme suyundan yoksun kaldığında, iktidarın ilk içgüdüsü tek bir suçlu aramaktır - yasadışı pompaları kuran kişiyi. Ama adalet reformu için Blueprint grubu, odağı en çok acıtan yere kaydırdı: Gostivar'da olan bir olay değil, „ciddi sistemsel zayıflıkların” bir belirtisi.

Nokta keskin ve isabetli. Yasadışı altyapıyı kimin kurduğunu belirlemek yeterli değil. Yetkili organların kirlenme riskini bilip bilmediği - ve bildilerse, hasarı önlemek ya da sınırlamak için neden zamanında hareket etmedikleri - araştırılmalı. Soru „pompayı kim açtı” değil, „kim fark etmeliydi de fark etmedi.”

Blueprint, izleme sistemlerini, denetim gözetimini ve laboratuvar analizlerini kapsayan kapsamlı bir soruşturma talep ediyor - işlemesi gereken ve açıkça işlemeyen tüm zincir. Grup, suyun ne zaman kullanılabileceği, yasağın hangi kriterlere göre kaldırılacağı ve durumun ne zaman normale döneceği konusunda „açık ve eksiksiz bilgi” vermedikleri için hem iktidarı hem de sağlık kurumlarını eleştiriyor. Kendi musluğundan içmesi yasaklanan bir vatandaşın nedenini ve ne zamana kadar sürdüğünü bilmeye hakkı var.

Siyasi taraf hemen devreye girdi. Demokratik Birlik, tüm epidemiyolojik durumu siyasallaşmaya, partizan istihdamına ve partizan atanan yetkililerin yetersizliğine bağladı ve olağanüstü hâl ilanı, gıda için ek önlemler, sulama suyunun, tarım ürünlerinin ve toprağın laboratuvar analizlerini talep etti. Talepler makul; soru şu ki, bunları hatırlamak için neden bir felaket gerekti.

Bu, Gostivar'ın tüm sistemin önüne koyduğu sınav. Eğer sorumluluk tek bir belediye şirketinden üç kişide biterse, buna göz yuman izleme, denetim ve sağlık gözetimi ise el değmeden kalırsa, o zaman bir sonraki kent yalnızca sırasını bekliyordur. Sistemsel bir zayıflık tek bir tutuklamayla iyileşmez - hasardan sonra değil, önce çalışan kurumlarla iyileşir.