Ohri bölgesi yine sıyrıldı. UNESCO Dünya Miras Komitesi'nin Güney Kore'nin Busan kentinde düzenlenen 48. oturumunda, Ohri'nin tehlike altındaki dünya mirası listesine konulmaması - ama kıyıdaki kaosu düzeltmesi için beş yıllık bir süre verilmesi kararı alındı. Yani, kara liste değil. Ama temiz bir vicdan da değil.

Dışişleri Bakanı Timço Mucunski bunu „önemli bir diplomatik başarı” olarak nitelendirdi. Ve gerçekten de diplomatik olarak bir başarı - devlet bir kez daha uluslararası bir kurumu düzeleceğine ikna etti. Sorun şu ki, düzelme sözünü onlarca yıldır duyuyoruz, oysa Ohri kıyısındaki beton yükselmeye devam ediyor.

Rakamlar her açıklamadan daha yüksek sesle konuşuyor. Devlet Sayıştayı'nın raporuna göre Ohri'de oteller dahil 4.847 kaçak yapı var. Bunlar için 456 yıkım kararı çıkarıldı. Uygulanan - tek bir tane bile yok. Tek bir tane. Tüm durumu açıklayan denklem bu: yasa var, kararlar var, ama buldozer yok.

Mucunski, kaçak yapıların „sadece Ohri'de değil” uygun ve yasal bir şekilde kaldırılması gerektiğini söyledi. Güzel sözler. Ama yasal yol şimdiye kadar da vardı, buna rağmen 456 karar çekmecede duruyor. Soru, yetkililerin ne yapılması gerektiğini bilip bilmediği değil - plan açık. Soru, ilk buldozeri kimin ve kimin yazlığının üzerine kaldıracağı.

UNESCO'nun başlıca itirazları önceki yıllarla aynı kaldı: kontrolsüz kentleşme, gölün kirlenmesi, verimsiz kolektör sistemi, altyapı projelerindeki gecikmeler ve kurumlar arası zayıf koordinasyon. 1 Şubat 2027'ye kadar bir ilerleme raporu sunulması gerekiyor, rehabilitasyon için Stratejik Plan ise 2030'a kadar sürüyor.

Beş yıl uzun bir süre gibi geliyor. Ama geçmiş on yıllarda tek bir kaçak yapı bile yıkılmadıysa, gelecek beş yıl neden farklı olsun? UNESCO bize zaman verdi. İrade vermedi - o, evden gelmeli. Ve evde, gölün kıyısında, yaz yine eski usul akıyor: imtiyazlar, barlar ve yalnızca su ile sazlık olması gereken yerde beton.