Охридскиот Регион повторно се извлече. На 48. седница на Комитетот за светско наследство на УНЕСКО, што се одржува во Бусан, Јужна Кореја, донесена е одлука Охрид да не биде ставен на листата на светско наследство во опасност – но да добие рок од пет години за да го среди хаосот на брегот. Значи, не црна листа. Но ниту чиста совест.

Министерот за надворешни работи Тимчо Муцунски го нарече ова „значаен дипломатски успех”. И навистина, дипломатски е успех – државата уште еднаш убеди меѓународно тело дека ќе се поправи. Проблемот е што ветувањето за поправка го слушаме со децении, а бетонот на охридскиот брег и понатаму расте.

Бројките зборуваат погласно од секое соопштение. Според извештај на Државниот завод за ревизија, во Охрид има 4.847 нелегални објекти, вклучувајќи и хотели. За нив се издадени 456 решенија за уривање. Извршени – ниту едно. Ниту едно. Тоа е равенката што ја објаснува целата состојба: закон има, решенија има, но булдожери нема.

Муцунски порача дека дивоградбите „не само во Охрид” мора да се отстрануваат на соодветен и законски начин. Убави зборови. Но законскиот начин постоел и досега, а сепак 456 решенија седат в фиока. Прашањето не е дали власта знае што треба да прави – планот е јасен. Прашањето е кој ќе го крене првиот булдожер и на чија викендичка.

Главните забелешки на УНЕСКО останаа истите како и претходните години: неконтролирана урбанизација, загадување на езерото, неефикасен колекторски систем, доцнење на инфраструктурните проекти и слаба координација меѓу институциите. До 1 февруари 2027 година треба да се достави извештај за напредокот, а Стратегискиот план за рехабилитација трае до 2030 година.

Пет години звучи како долг рок. Но ако за претходните децении не се урна ниту еден нелегален објект, зошто следните пет би биле поинакви? УНЕСКО ни даде време. Не ни даде волја – таа мора да дојде од дома. А дома, покрај езерото, летото и понатаму тече по старо: концесии, шанки и бетон таму каде што требало да има само вода и трска.