Musakayı hepimiz biliriz - ama bizim bildiğimizle Yunanistan'da servis edileni aynı yemek değil. Bizimki patates ve kıymalı, dolaysız ve süssüz. Yunanınki katmanlı bir yapı: üstte patlıcan, domates soslu kıyma ve kalın bir beşamel katmanı, altın rengine kadar fırınlanmış. Ve ironi tam: Yunanistan'ın ulusal olarak savunduğu yemek aslında Arap ve Osmanlı mutfaklarından geliyor - beşamel ise ancak yirminci yüzyılda eklendi.

İyi bir Yunan musakasının sırrı teknikte değil, sırada ve sabırda. Önce: patlıcan ince halkalar halinde kesilir, tuzlanır ve acı suyunu salması için bir süzgeçte bekletilir. Sonra minimum yağla kızartılır ve iyice kurutulur - yağa doymuş patlıcan tüm tepsiyi boğar.

Dört kişilik bir tepsi için malzemeler: 2 patlıcan, 1 soğan, 3 domates, 1 patates, 400 gram kıyma, yarım bardak kuru beyaz şarap, rendelenmiş peynir, tuz ve karabiber. Beşamel için: 1 litre süt, 40 gram tereyağı, 40 gram zeytinyağı, 80 gram un, tuz, karabiber ve hindistan cevizi.

Yapılışı: beşamel için tereyağı zeytinyağıyla eritilir, kısaca un eklenir, sonra topaklanma olmasın diye sürekli karıştırarak süt yavaş yavaş eklenir - sos koyu olmalı, sıvı değil. Patates ince halkalar halinde haşlanır ve tepsiye ilk kat olarak dizilir. Soğan ve domates kavrulur, et ayrı kavrulur, sonra her şey şarapla birleştirilir ve sıvı çekene kadar pişirilir. Yunanlar buraya nane, maydanoz ve - korkmayın - bir tutam tarçın ekler. Tuhaf geliyor kulağa, ama farkı yaratan bu.

Lazanya gibi katmanlanır: patates, patlıcan, et, yine patlıcan, ve üstüne bol rendelenmiş peynirle tüm beşamel - özgün seçim Yunan kefalograviera peyniri, ama bizim eski kaşarımız da işi onurla görür. 180 derecede 20 dakika, sonra altın bir kabuk için ızgarada 3 dakika daha pişer.

Ve en önemli kural, kimsenin uymadığı: musaka kesilmeden önce en az bir saat dinlenmeli. Sıcakken dağılır, dinlenince pasta gibi kesilir. Kokunun buna izin vermeyeceğini biliyoruz - ama iyi bir musakayla mükemmel bir musaka arasındaki fark tam da o bir saatlik bekleyiş.