Yeni Seçim Yasası için son tarih doldu ve iktidarın kamuoyu için hazır bir başlığı var: Makedonya yaklaşık 4 milyon euro Avrupa fonunu kaybetti, suçlu da muhalefet. Ancak kayıp milyonlarla ilgili tüm hikâyede, bize çok daha yakın vuran bir rakam sessizce atlanıyor - en büyük partilerin yine kendi aralarında paylaşacağı yaklaşık 10 milyon euro kamu parası.

Reformun düşmesiyle, mevcut ücretli siyasi reklam modeli yürürlükte kalıyor. Bu, devletin parti bütçelerini bizim paramızla doldurmaya devam edeceği anlamına geliyor - demokrasinin böyle işlediği bahanesiyle. Bu soruyu açan Levica partisi, tam da bunun iki büyük partiden hiçbirini rahatsız etmediğini savunuyor.

Partiye göre, görüşmelerin son bölümünde VMRO-DPMNE, tek bir seçim bölgesi konusunu bir kenara itti - oysa bu tam da kendi seçim öncesi vaatlerinden biriydi - ve bunun yerine yurt dışından oy kullanma konusunda yeni bir soru açtı. SDSM ise tek bir seçim bölgesi üzerinde uzlaşmak için düzenlenen bir koordinasyon toplantısına katılmayı reddetti. Sonuç: yeni yasa yok, tek seçim bölgesi yok, siyasi reklam ödemesinin kaldırılması yok.

Burada durmakta fayda var. Reform demokratikleşme olarak pazarlanıyordu ve en büyük partilerin avantajını doğrudan koruyan iki şeye - altı seçim bölgesine ve reklamlar için devlet parasına - dokunması gereken tam o anda düştü. Tesadüf mü? Yoksa mesele tam da bu muydu?

Kamuoyuna kayıp Avrupa milyonları günün haberi olarak sunulduğunda, dışarıdan 4 milyona yas tutanların içeriden 10 milyon için sustuğunu gözden kaçırmak kolay. Soru, Avrupa parasını kimin kaybettiği değil. Soru, reform olmamasının kimin işine geldiği - ve o 10 milyonu kimin ödeyeceği. Yanıt, her zamanki gibi, biziz.