Afati për një Kod të ri Zgjedhor skadoi, kurse pushteti ka gati një titull për publikun: Maqedonia humbi rreth 4 milionë euro fonde evropiane, dhe fajtore është opozita. Vetëm se, në gjithë rrëfimin për milionat e humbur, heshtet një shifër që godet shumë më afër nesh - rreth 10 milionë euro para publike që partitë më të mëdha përsëri do t'i ndajnë mes tyre.

Me dështimin e reformës, në fuqi mbetet modeli ekzistues i reklamimit politik të paguar. Kjo do të thotë se shteti do të vazhdojë t'i mbushë buxhetet partiake me paratë tona - me pretekstin se kështu funksionon demokracia. Partia Levica, që e hapi këtë çështje, pohon se pikërisht kjo nuk i pengon asnjërës nga dy partitë më të mëdha.

Sipas partisë, në fund të bisedimeve VMRO-DPMNE e shtyu tej temën e një njësie të vetme zgjedhore - edhe pse pikërisht kjo ishte një nga premtimet e veta parazgjedhore - dhe në vend të saj hapi një çështje të re për votimin nga jashtë. SDSM, nga ana e vet, refuzoi të merrte pjesë në një takim koordinues për t'u pajtuar rreth një njësie të vetme zgjedhore. Rezultati: nuk ka Kod të ri, nuk ka një njësi të vetme zgjedhore, nuk ka heqje të pagesës për reklamim politik.

Këtu ia vlen të ndalemi. Reforma shitej si demokratizim, dhe ra pikërisht në çastin kur duhej të prekte dy gjëra që drejtpërdrejt e ruajnë epërsinë e partive më të mëdha - gjashtë njësitë zgjedhore dhe paratë shtetërore për reklama. Rastësi? Apo pikërisht kjo ishte poenta?

Kur publikut i shërbehen milionat evropianë të humbur si lajmi i ditës, është lehtë të mos vihet re se po ata që vajtojnë për 4 milionë nga jashtë, heshtin për 10 milionë nga brenda. Pyetja nuk është kush i humbi paratë evropiane. Pyetja është kujt i interesonte të mos kishte reformë - dhe kush do t'i paguajë ato 10 milionë. Përgjigjja, si gjithmonë, jemi ne.